Create successful ePaper yourself
Turn your PDF publications into a flip-book with our unique Google optimized e-Paper software.
Kiu tuj divenis la solvon de la ruza enigmo, tiu ricevis unu belan pomon, atakitan de vermoj. Kiu longe<br />
pensadis, eĉ poste ne divenis la ĝustan respondon, tiu ricevis du tiajn pomojn.<br />
Ili ĉiuj estis tiel bonaj homoj, ke eĉ la plej malriĉa vendistino volis regali nin, kvankam ŝi, la<br />
kompatindulino, vendis nur rancan [104] grason.<br />
- Nu, onjo Maria, ni neniel povas utiligi ĝin - ni rifuzis akcepti la bonvolon de la oldulino.<br />
Sed ŝi ja sciis, kiel ĝin utiligi! Kiam ŝi sukcesis kapti unu el la knaboj, ŝi tuj ŝmiris liajn botojn per graso<br />
tiel abunde, ke poste ili restis grasaj senĉese, ĝis absoluta kadukiĝo.<br />
- Tia estas perfekta prizorgado, karulo, eĉ la botoj de la reĝo ne estas tiel flegataj - ŝi kontente<br />
kapjesadis, kaj ŝi verŝajne pravis pri tio.<br />
Sed en la ora grenkampo de bonuloj foje tamen aperis herbaĉo. [105] Stranga maljunulo ekvendis inter la<br />
vendistoj ĉe la rando de la vendoplaco. Komence mi nur aŭdis pri li, ĉar mi ne havis aferon tiudirekte.<br />
<strong>La</strong> knaboj nomis lin "la maljuna Makso", kiel nomiĝas la olda pastro en la kristnaska popolteatraĵo pri la<br />
naskiĝo de Jesuo. Lia vestaĵo, barbo, eĉ lia murmura voĉo estis tute la sama. Li vendadis arbarajn<br />
fruktojn kaj ovojn de sovaĝaj birdoj. Neniu sciis, de kie li venis, kaj neniu kuraĝis demandi lin, ĉar li<br />
estis malafabla, grumblema homo, eĉ la propran ombron li koleris, kiel soleca hundo. Precipe tiam<br />
vekiĝis lia malico, kiam la najbaraj vendistoj regalis lernantojn.<br />
- Ho, estas domaĝe nutri ilin per valoraj frandaĵoj - li grumblis kun grimaco - Lernuloj [106] ricevu baton,<br />
ne rabaton. [107]<br />
Iun matenon, jen, okazis, ke knabeto Gaspo plorante enkuris la klasĉambron.<br />
- Ho, ve - li ploris korŝire - la maljuna Makso deprenis mian kapon!<br />
Li ja iomete malfruis, kaj kurante ne observis la vojon sub la piedoj, kiam li preterkuris la maljunan<br />
Makson. Antaŭ la maljunulo kuŝis kaduka kovrilo, ĝin plenigis ovoj de sovaĝanseroj, unu el ili estis<br />
rompita de knabeto Gaspo. <strong>La</strong> maljuna Makso nepre misuzis la okazon, tuj li kriis al la infano:<br />
- Donu vian kapon por ĝi!<br />
Kvankam li ne deprenis la kapon de Gaspo, nur lian ĉapelon, la knabeto tamen ne volis kredi, ke lia<br />
kapo troviĝas sur la kolo. Fine la granda Cintulo forte tiris liajn orelojn ambaŭflanke, tiel, ke Gaspo<br />
ekŝrikis, kiel porkido:<br />
- Ho, ve, ne tiru miajn orelojn!<br />
- Jen, vi spertis mem, ke via kapo ne perdiĝis! - frapadis lian ŝultron kontente la granda Cintulo.<br />
- Sed mia patrino nepre deprenos ĝin, se mi revenos hejmen sen ĉapelo - eklarmis denove knabeto<br />
Gaspo.<br />
- Nu, mi korektos la situacion - okulsignis petole Cintulo - Eĉ sen tio mi delonge volas ridindigi la<br />
maljunan Makson. Se mi havus kelkajn groŝojn kaj dudek-forintan arĝentan moneron, mi hontigus lin<br />
tiel, ke li neniam plu venus al la vendoplaco.<br />
Kelkaj knaboj, iom riĉaj, baldaŭ transdonis la monerojn, kaj la granda Cintulo post la unua studhoro