Create successful ePaper yourself
Turn your PDF publications into a flip-book with our unique Google optimized e-Paper software.
komprenite, knabo mia?<br />
Nu, tion kompreni ne estis malfacile. Sinjoro Gergulo fiere ĉirkaŭrigardis, kiel rapide li instruis al mi sian<br />
sciencon, kaj tiel li fidis min, ke en la dua semajno tute konfidis al mi la vendejon. Li mem iris al la<br />
kamparo por ĉasi kornikobirdojn. [74] <strong>La</strong> gamboj de la kompatindulo tute rigidiĝis pro la nenifaro, ĉar<br />
oni ne bezonis multe kuradi en nia vendejo, eĉ la musoj ne vizitadis ĝin.<br />
- Ankaŭ vi ricevos vian parton el la kornikofritaĵo - li diris ĉe la pordo. - Kiom da libroj vi vendos, tiom<br />
da kornikfemuroj mi donos al vi.<br />
Ja li povus promesi eĉ femuron de fabela grifo, [75] mi ne ĝojus pli, ol mi ĝojis pro la restado kun tiom da<br />
interesaj fabellibroj. Estis tie la Marvirino, Novaj vestoj de la reĝo, Neĝblankulino, Cindrulino kaj<br />
similaj. Mi eĉ ne povis decidi, kiun libron mi elektu. Fine iun mi sursidis, alian surkubutumis, trian<br />
palpadis kaj la plej dikan mi komencis legi. Ĝia titolo estis: Petro Ruza.<br />
Apenaŭ mi konatiĝis ankoraŭ kun la sagaca [76] bravulo, malfermiĝis la pordo, kaj enpaŝis knabeto,<br />
simila al mi.<br />
- Ĉu mi povus aĉeti ĉi tie la libron Petro Ruza? - li demandis.<br />
Mi ektimis tiel, ke la koro batadis en mia gorĝo.<br />
- Mi ne havas ĝin - kaj mi kaŝis la libron sub la tablon.<br />
<strong>La</strong> knabeto ĉirkaŭrigardis, kaj liajn okulojn frapis leono sur la kovrilo de iu alia libro.<br />
- Do ankaŭ tiu alia libro konvenos al mi - li etendis sian manon.<br />
<strong>La</strong> terura leono ne povis rigardi pli kolere, ol mi rigardis. Halt! - mi pensis -, mi fariĝis librovendisto ne<br />
tial, ke ĉiun libron oni forportu de mi.<br />
- Pripensu, knabo - venis al mi bona ideo -, pli valoraj estas la mielkukoj, ol la fabellibroj. Prefere vi<br />
elektu ion ĉe la alia tablo.<br />
<strong>La</strong> knabeto rigardis min senkomprene, do li bezonis mian helpon. Mi enmanigis al li la plej grandan<br />
husaron el mielkuko, kaj elpuŝadis lin tra la pordo.<br />
Sed la kamarado ne estis malsaĝa, ĉar kiam Petro Ruza ĝuste trompis la avaran bienulon, jam alia<br />
knabeto ĝenis mian legadon.<br />
- Mi volas aĉeti la libron Petro Ruza - li diris kun ironia rideto.<br />
Mi jam ne multe klarigis la aferon, sed tuj mi subaĉetis lin per manpleno da mielaj aveloj.<br />
Vane mi klopodis, la infanoj nur venis, venis kiel ŝafaro, kaj ili ĉiuj volis aĉeti la libron Ruza Petro. Fine<br />
ili jam diris nenion, nur paŝis rekte al la tablo de mielkukoj.<br />
Jam vesperiĝis, kiam mi finlegis la libron, kaj eksciis, ke Petro Ruza forlasis ĉi-mondon same, kiel ne<br />
ruzaj Petroj, jam eĉ peceto da mielkuko ne restis sur la alia tablo. Sed kiam sinjoro Gergulo revenis<br />
post la ĉasado, kiom da infanoj loĝis en la urbo, ili ĉiuj svarmis antaŭ la librovendejo. Li rapidis, ĉar jam<br />
ĉe la urborando oni informis lin pri la novaĵo, ke en lia vendejo iu ajn ricevas senpage mielkukon, kiu<br />
volas aĉeti la libron Petro Ruza.