You also want an ePaper? Increase the reach of your titles
YUMPU automatically turns print PDFs into web optimized ePapers that Google loves.
- Kaj kio pri lia patro? - ekbrilis la okuloj de la magiulo.<br />
- Nu, pri tiu mi jam fakte scias nenion - ekridis mia patro. - sed li verŝajne estis migranta almozulo. En la<br />
subtegmento troviĝas kaduka portsako, ĝi jam kaŝiĝis tie eĉ en mia infanaĝo, kvankam mi ne sciis, kiel<br />
ĝi venis tien. Nun mi jam scias, ke ĝi povis esti la almozosako de mia praavo.<br />
Kiŝmedo iom suprenpuŝis la felĉapon sur sia frunto, kaj forte pugnobatis la tablon. Li jam povis batadi<br />
ĝin sen damaĝo, ĉar li jam konsumis ĉiun manĝaĵon, ĝis la lasta ribobero.<br />
- Marteno, via praulo estis barono de la lando!<br />
- Nu, ankaŭ tio ne estas hontinda - diris mia patro, kaj metis novan fadenon en la kudrilon. - Kvankam<br />
mi konas nur unu baronon, la maljunan ciganon Barono, [22] eĉ lin nur pri tio, ke li ofte dekumas [23] niajn<br />
ruĝajn, aromajn vinberojn, sed ekde nun mi rilatos al li pli afable, se ni estas parencoj.<br />
Kiŝmedo ruĝiĝis pro la kolero, kiel kuirita kankro<br />
- Korpo de porko, klabo de plago, [24] kiel vi kuraĝas moki min, mizera felisto! Ĉu vi scias, ke mi povus<br />
fari el vi riĉulon tian, kian vi ne vidis eĉ en sonĝo? Vi povus mezuri la arĝenton per sitelo, la oron per<br />
ĉerpilo. Viaj vestoj estus purpuraj, viaj jakoj veluraj. Eĉ via gardohundo manĝus mielkukojn. Nu, kion<br />
vi diras pri tio, majstro Marteno?<br />
Mia patro karese glatigis la novan flikpecon [25] sur la peltmantelo, kaj diris:<br />
- Mi eĉ ne havas hundon, oĉjo Kiŝmedo.<br />
<strong>La</strong> magiulo klopodis regi sin. Ambaŭmane li kuntiris sian grase malpuran feljakon ĉe la brusto, por ke li<br />
ne krevu pro la kolero.<br />
- Komprenu la saĝajn vortojn, amiko Marteno. Mi scias, kie oni povas trovi la trezoron de viaj prauloj,<br />
sed mi mem sola ne povas akiri ĝin. Sed mi helpos al vi malkovri la trezoron, se vi donos al mi la<br />
duonon. Jen, mia mano estas sen glavo. [26]<br />
- Fakte ne - svingadis la kapon mia patro. - Ĝi aspektas ĝuste tiel, kiel la piedoj de viaj grifoj.<br />
<strong>La</strong> manoj de la magiulo kun la kurbaj fingroj, longaj ungoj fakte aspektis tiel, kiel la piedoj de ia<br />
rabobirdo. Pro la moko de mia patro tiuj fingroj kuntiriĝis. <strong>La</strong> nanoforma hometo svingadis siajn<br />
pugnojn.<br />
- Vi ankoraŭ pripentos tion, malsaĝa felisto, iam vi puniĝos pro tio, vi, terpomkonsuma peltoĉifulo! Ĉu<br />
mi volis helpi ne ĝuste vin? Ĉu mi bezonas la trezoron de iu ajn? Ja mi havas tian magian kaldronon, se<br />
mi boligas frumatenan roson en ĝi per fajro de seka krizantemo, ĉiu enmetita brikopeco fariĝos oro.<br />
Subite turnis sin la diabla homo, kaj grumble ekiris for, sed ĉe la sojlo atingis lin la voko de mia patro:<br />
- Haltu, bonulo! Vian grandan bonintencon mi ne povas lasi sen rekompenco. [27] Mi donacos al vi ion,<br />
kion vi povos utiligi.<br />
<strong>La</strong> sulkoplena vizaĝo de la magia Kiŝmedo tuj ebeniĝis, kiel printempa kampo, ĝis mia patro sur lia<br />
ŝultro sternis malplenan sakon, en kiu li pli frue tenis la tindrofungojn, [28] bezonatjan por kolorigi felon.<br />
- Nu, ĝi apartenu al vi, oĉjo Kiŝmedo. Mi donacas ĝin al vi, por ke vi povu en ĝi teni la multan oron,