Presidenten van de kerk - The Church of Jesus Christ of Latter-day ...
Presidenten van de kerk - The Church of Jesus Christ of Latter-day ...
Presidenten van de kerk - The Church of Jesus Christ of Latter-day ...
Create successful ePaper yourself
Turn your PDF publications into a flip-book with our unique Google optimized e-Paper software.
‘De jonge Spencer groei<strong>de</strong> op in Thatcher. Na<br />
enkele jaren openbaar on<strong>de</strong>rwijs ging hij naar <strong>de</strong> Gila<br />
Aca<strong>de</strong>my, een school die <strong>de</strong> <strong>kerk</strong> tij<strong>de</strong>ns het koloniseren<br />
<strong>van</strong> <strong>de</strong> vallei had opgericht. Later werd <strong>de</strong> naam<br />
veran<strong>de</strong>rd in Gila Junior College. In 1914 behaal<strong>de</strong> hij<br />
zijn diploma cum lau<strong>de</strong>, en was hij presi<strong>de</strong>nt <strong>van</strong> zijn<br />
klas. Naast zijn schoolresultaten was hij een uitstekend<br />
forward in het basketbalteam. Veel wedstrij<strong>de</strong>n wer<strong>de</strong>n<br />
gewonnen door zijn zuivere schoten <strong>van</strong>uit ie<strong>de</strong>re<br />
hoek.’ (Udall, Improvement Era, oktober 1943, p. 591.)<br />
Toen hij vele jaren later slapeloos in een ziekenhuisbed<br />
lag, dacht presi<strong>de</strong>nt Spencer W. Kimball terug<br />
aan zijn basketbalverle<strong>de</strong>n:<br />
‘Ik sta op het basketbalveld. We spelen in onze<br />
overalls en shirtjes, met goedkope gummischoenen en<br />
basketballen die we zelf gekocht had<strong>de</strong>n. We hebben<br />
Globe High School op ons gravelveld verslagen, en we<br />
hebben Safford en an<strong>de</strong>re mid<strong>de</strong>lbare scholen verslagen.<br />
En <strong>van</strong>avond spelen we tegen het team <strong>van</strong> <strong>de</strong><br />
University <strong>of</strong> Arizona.<br />
‘Het is een geweldige kans. Er komen <strong>van</strong>avond<br />
veel mensen kijken die er nog nooit eer<strong>de</strong>r zijn geweest.<br />
Sommige mannen zeggen dat basketbal een meisjessport<br />
is, maar <strong>van</strong>avond komen ze in groten getale kijken.<br />
Ons veld heeft niet <strong>de</strong> juiste afmetingen. Wij zijn eraan<br />
gewend, onze tegenstan<strong>de</strong>r niet. Ik heb <strong>van</strong>avond veel<br />
geluk met mijn schoten, <strong>de</strong> bal vliegt keer op keer door<br />
<strong>de</strong> ring, en als <strong>de</strong> wedstrijd is afgelopen hebben wij het<br />
team <strong>van</strong> <strong>de</strong> universiteit verslagen. Ik ben <strong>de</strong> kleinste<br />
en jongste speler <strong>van</strong> ons team. Ik heb <strong>de</strong> meeste punten<br />
gescoord omdat het hele team mij bescherm<strong>de</strong> en<br />
me <strong>de</strong> bal toespeel<strong>de</strong>. Ik zit op <strong>de</strong> schou<strong>de</strong>rs <strong>van</strong> <strong>de</strong><br />
grote jongens <strong>van</strong> onze school. Zij lopen tot mijn ontzetting<br />
en verlegenheid met me door <strong>de</strong> hal.’ (One<br />
Silent Sleepless Night [1975], p. 57.)<br />
Het basketbalteam <strong>van</strong> <strong>de</strong> Gila Aca<strong>de</strong>my, 1912–1913. Spencer W. Kimball<br />
staat uiterst rechts.<br />
Spencer W. Kimball Ho<strong>of</strong>dstuk 12<br />
HIJ LEERDE ALLES CORRECT TE DOEN<br />
Jaren later vertel<strong>de</strong><br />
presi<strong>de</strong>nt Spencer W.<br />
Kimball over enkele taken<br />
die hij in zijn jeugd had<br />
verricht.<br />
‘We had<strong>de</strong>n een<br />
schuur voor het paar<strong>de</strong>ntuig.<br />
Mijn va<strong>de</strong>r was heel<br />
zuinig op het tuig. We<br />
moesten het altijd netjes<br />
ophangen als we het niet<br />
voor <strong>de</strong> paar<strong>de</strong>n gebruikten.<br />
De riemen moesten<br />
glad en schoon zijn, <strong>de</strong><br />
De jonge Spencer W. Kimball<br />
ho<strong>of</strong>dstellen moesten<br />
precies passen, en <strong>de</strong> oogkleppen moesten op hun plaats<br />
liggen. Het paar<strong>de</strong>ntuig moest herhaal<strong>de</strong>lijk met speciale<br />
zeep wor<strong>de</strong>n gewassen en ingevet. En ik heb nog<br />
een belangrijke les geleerd: leren spullen mogen nooit<br />
uitdrogen, hard wor<strong>de</strong>n <strong>of</strong> krullen.<br />
‘We had<strong>de</strong>n een schuur voor <strong>de</strong> rijtuigen. Het vierwielige<br />
rijtuig en het eenpersoonsrijtuigje moesten altijd<br />
beschut zijn tegen storm en <strong>de</strong> zon, en ze moesten<br />
schoon zijn. Ik leer<strong>de</strong> rijtuigen schoonmaken en in het<br />
vet zetten. In een zak aan <strong>de</strong> buitenkant <strong>van</strong> <strong>de</strong> schuur<br />
zat een kan smeermid<strong>de</strong>l en een lap. Ik zette een kant<br />
<strong>van</strong> het rijtuig op een houten blok, haal<strong>de</strong> het wiel eraf,<br />
smeer<strong>de</strong> zorgvuldig <strong>de</strong> as met olie in, zette <strong>de</strong> bout<br />
terug en <strong>de</strong>ed het wiel er weer op. De rijtuigen moesten<br />
zo vaak als nodig was op <strong>de</strong>ze manier wor<strong>de</strong>n on<strong>de</strong>rhou<strong>de</strong>n.<br />
En ze moesten geschil<strong>de</strong>rd wor<strong>de</strong>n. Ik leer<strong>de</strong><br />
al op jonge leeftijd hoe ik verf moest kopen en mengen,<br />
en hoe ik <strong>de</strong> verf op <strong>de</strong> carrosserie, <strong>de</strong> wielen en het<br />
on<strong>de</strong>rstel moest aanbrengen. De sierlijsten moesten<br />
heel nauwkeurig wor<strong>de</strong>n geschil<strong>de</strong>rd. De tuinhekken<br />
moesten wit geverfd wor<strong>de</strong>n en het latwerk groen. Het<br />
huis, het grote huis, moest ook geschil<strong>de</strong>rd wor<strong>de</strong>n, en<br />
ik klom op hoge lad<strong>de</strong>rs om <strong>de</strong> houten muren en <strong>de</strong><br />
kozijnen te verven. Eerst <strong>de</strong>ed mijn va<strong>de</strong>r het meeste<br />
werk, maar langzamerhand moest ik steeds meer doen<br />
totdat het mijn taak werd. En <strong>de</strong> schuur en <strong>de</strong> graanschuur<br />
en <strong>de</strong> schuur voor het paar<strong>de</strong>ntuig — ze moesten<br />
allemaal geregeld geschil<strong>de</strong>rd wor<strong>de</strong>n. Zelfs <strong>de</strong> stallen.’<br />
(One Silent Sleepless Night, p. 20.)<br />
HIJ WAS EEN TOEGEWIJD ZENDELING<br />
‘Toen hij in mei 1914 <strong>de</strong> koeien aan het melken<br />
was, (...) kreeg Spencer een brief <strong>van</strong> postbus B in Salt<br />
Lake City. Hij werd geroepen om in Zwitserland en<br />
Duitsland op zending te gaan. In <strong>de</strong> brief, die door<br />
Joseph F. Smith, <strong>de</strong> zes<strong>de</strong> presi<strong>de</strong>nt <strong>van</strong> <strong>de</strong> <strong>kerk</strong>, was<br />
205