Presidenten van de kerk - The Church of Jesus Christ of Latter-day ...
Presidenten van de kerk - The Church of Jesus Christ of Latter-day ...
Presidenten van de kerk - The Church of Jesus Christ of Latter-day ...
You also want an ePaper? Increase the reach of your titles
YUMPU automatically turns print PDFs into web optimized ePapers that Google loves.
<strong>Presi<strong>de</strong>nten</strong> <strong>van</strong> <strong>de</strong> <strong>kerk</strong><br />
ZIJN HANDSCHRIFT VERBETERDE<br />
VAN ‘HANENPOTEN’ TOT HET BESTE<br />
IN UTAH<br />
‘Toen Heber op een dag met enkele an<strong>de</strong>re jongens<br />
aan het knikkeren was, liep <strong>de</strong> boekhou<strong>de</strong>r <strong>van</strong> <strong>de</strong> Wells<br />
Fargo Company Bank aan <strong>de</strong> overkant <strong>van</strong> <strong>de</strong> straat<br />
voorbij. Een <strong>van</strong> <strong>de</strong> jongens zei: “Die man verdient 150<br />
dollar per maand.” Heber reken<strong>de</strong> uit dat als hij <strong>de</strong><br />
zondag niet meereken<strong>de</strong> die man zes dollar per dag<br />
verdien<strong>de</strong> en dat hij 120 paar laarzen moest poetsen<br />
om zes dollar te verdienen — als hij vijf cent per paar<br />
reken<strong>de</strong>. Hij besloot onmid<strong>de</strong>llijk dat hij op een dag<br />
als boekhou<strong>de</strong>r bij <strong>de</strong> Wells Fargo Company Bank zou<br />
werken. In die tijd wer<strong>de</strong>n alle documenten en afschriften<br />
met een pen geschreven en een goe<strong>de</strong> boekhou<strong>de</strong>r<br />
moest netjes kunnen schrijven. Netjes leren schrijven<br />
was zijn eerste stap op <strong>de</strong> weg om die baan te krijgen<br />
en zijn plan te verwezenlijken. Dus ging hij aan het werk<br />
om schoonschrijver te wor<strong>de</strong>n.<br />
‘Aan<strong>van</strong>kelijk was zijn handschrift zo slecht dat toen<br />
twee vrien<strong>de</strong>n ernaar keken, <strong>de</strong> een tegen <strong>de</strong> an<strong>de</strong>r<br />
zei: “Het lijken wel hanenpoten.” “Nee,” zei <strong>de</strong> an<strong>de</strong>r,<br />
“het lijkt wel <strong>of</strong> <strong>de</strong> bliksem in een inktpot is geslagen.”<br />
Hierdoor werd Heber in zijn trots aangetast. Hij sloeg<br />
met zijn vuist op tafel en zei: “Ooit zal ik in staat zijn<br />
jullie les in schoonschrijven te geven.” (...)<br />
‘Toen hij vijftien was, werd hij aangenomen als<br />
boekhou<strong>de</strong>r en me<strong>de</strong>werker polisadministratie op een<br />
verzekeringskantoor. Daarover zei hij: “ Ik kon al vrij<br />
netjes schrijven en dat was meer dan voldoen<strong>de</strong> voor<br />
<strong>de</strong> positie die ik bekleed<strong>de</strong>. Maar ik was niet tevre<strong>de</strong>n<br />
en bleef dromen en “krabbelen” als ik even niets an<strong>de</strong>rs<br />
te doen had. (...) Ik leer<strong>de</strong> zo mooi schrijven dat ik vaak<br />
buiten kantooruren meer verdien<strong>de</strong> dan mijn gewone<br />
salaris door kaarten, uitnodigingen en <strong>de</strong>rgelijke te<br />
schrijven en landkaarten te maken. Op negentienjarige<br />
leeftijd <strong>de</strong>ed ik <strong>de</strong> boekhouding en <strong>de</strong> polisadministratie<br />
<strong>van</strong> Henry Wadsworth, <strong>de</strong> agent <strong>van</strong> Wells, Fargo & Co.<br />
Ik werkte niet voltijds, en werkte ook niet voor het<br />
bedrijf maar voor <strong>de</strong> agent persoonlijk. Ik <strong>de</strong>ed hetzelf<strong>de</strong><br />
als dat ik in <strong>de</strong> bank <strong>van</strong> <strong>de</strong> heer White had gedaan. Ik<br />
bood aan om veel brieven en <strong>de</strong>rgelijke te archiveren,<br />
en een aantal boeken bij te hou<strong>de</strong>n <strong>van</strong> <strong>de</strong> Sandy<br />
Smelting Co., die <strong>de</strong> heer Wadsworth zelf bijhield. De<br />
heer Wadsworth was zo tevre<strong>de</strong>n met mijn werk dat hij<br />
me aannam om voor Wells, Fargo & Co. <strong>de</strong> incasso’s te<br />
verzorgen. Hij betaal<strong>de</strong> me daar twintig dollar per maand<br />
voor, bovenop mijn gewone salaris <strong>van</strong> vijfenzeventig<br />
dollar <strong>van</strong> het verzekeringsbedrijf. Daarmee stond ik op<br />
<strong>de</strong> loonlijst <strong>van</strong> Wells, Fargo & Co., en werd een <strong>van</strong><br />
mijn dromen verwezenlijkt.”’ (Bryant S. Hinckley,<br />
Heber J. Grant: Highlights in the Life <strong>of</strong> a Great Lea<strong>de</strong>r<br />
[1951], pp. 39–42.)<br />
120<br />
‘Toen Heber op <strong>de</strong> polisadministratie <strong>van</strong> het kantoor<br />
<strong>van</strong> H.R. Mann and Co. werkte, nog geen twintig<br />
jaar oud, kreeg hij drie keer zijn salaris aangebo<strong>de</strong>n om<br />
als schoonschrijver naar San Francisco te verhuizen.<br />
Later werd hij leraar schoonschrijven en boekhou<strong>de</strong>n<br />
op <strong>de</strong> University <strong>of</strong> Deseret (University <strong>of</strong> Utah). (…)<br />
‘Tij<strong>de</strong>ns een <strong>van</strong> <strong>de</strong> territoriale wedstrij<strong>de</strong>n waaraan<br />
hij niet mee<strong>de</strong>ed, zag hij het werk <strong>van</strong> vier pr<strong>of</strong>essionele<br />
schoonschrijvers. Hij zei tegen <strong>de</strong> man die <strong>de</strong><br />
leiding over <strong>de</strong> af<strong>de</strong>ling kunst had dat hij al voor zijn<br />
zeventien<strong>de</strong> beter kon schrijven. De man lachte en zei<br />
dat alleen een onbeschaam<strong>de</strong> verzekeringsagent zo’n<br />
opmerking zou maken. Hij gaf <strong>de</strong> man drie dollar, het<br />
inschrijfgeld om voor een diploma in aanmerking te<br />
komen, en liet toen het voorbeeld ophalen <strong>van</strong> het werk<br />
dat hij voor zijn zeventien<strong>de</strong> had geschreven. Hij hing het<br />
op en zei: “Als <strong>de</strong> juryle<strong>de</strong>n weten wat goe<strong>de</strong> schoonschrijfkunst<br />
is, zal ik een diploma krijgen.” Hij vertrok<br />
met een diploma voor <strong>de</strong> beste schoonschrijver <strong>van</strong> het<br />
territorium. Hij stimuleer<strong>de</strong> <strong>de</strong> schoonschrijfkunst on<strong>de</strong>r<br />
<strong>de</strong> jongeren <strong>van</strong> Zion en bood veel prijzen voor <strong>de</strong><br />
beste resultaten.’ (Hinckley, Heber J. Grant, pp. 40–41.)<br />
HIJ WAS VASTBESLOTEN OM TE LEREN<br />
ZINGEN<br />
‘Ik heb leren zingen.’<br />
Net als met honkbal en schoonschrijven was Heber<br />
J. Grant vastbesloten om te leren zingen, ondanks <strong>de</strong><br />
negatieve opmerkingen <strong>van</strong> an<strong>de</strong>ren. Jarenlang oefenen<br />
lever<strong>de</strong> mid<strong>de</strong>lmatige resultaat op. Hij heeft daarover<br />
geschreven:<br />
‘Mijn moe<strong>de</strong>r probeer<strong>de</strong> me als klein kind al te<br />
leren zingen, maar dat lukte niet omdat ik geen wijs<br />
kon hou<strong>de</strong>n.<br />
‘Toen ik op tienjarige leeftijd <strong>van</strong> pr<strong>of</strong>essor Charles<br />
J. Thomas zangles kreeg, probeer<strong>de</strong> hij vergeefs om me<br />
toonlad<strong>de</strong>rs te laten zingen <strong>of</strong> wijs te hou<strong>de</strong>n, maar<br />
uitein<strong>de</strong>lijk gaf hij wanhopig <strong>de</strong> moed op. Hij zei dat ik<br />
op <strong>de</strong>ze wereld nooit zou leren zingen. Misschien dacht<br />
hij dat ik die god<strong>de</strong>lijke gave in een an<strong>de</strong>re wereld zou<br />
Schil<strong>de</strong>rij: Robert T. Barrett. KOPIËREN NIET TOEGESTAAN