dördüncü EntErnasyonal’İn uluslararası komİtEsİ
DEUK-BroşürMatbaa
DEUK-BroşürMatbaa
Create successful ePaper yourself
Turn your PDF publications into a flip-book with our unique Google optimized e-Paper software.
<strong>dördüncü</strong> enternasyonal’in <strong>uluslararası</strong> komitesi<br />
Fransız genel grevi<br />
Fransa’da, Ağustos ayında, ülke tarihindeki en büyük genel grev patladı. İşçilerin,<br />
önderliklerin iradesine rağmen kendiliğinden gerçekleştirdiği bu genel grev, işçi<br />
sınıfı tarihinde gerçek bir iktidar mücadelesinin gelişmesi için en uygun başlangıçlardan<br />
birini sunuyordu. Gösterilere, işçilerin yanı sıra, kapitalist hükümet<br />
karşısındaki derin hoşnutsuzluklarını ifade eden Fransız çiftçileri de katılmıştı.<br />
Sosyal demokrat ve Stalinist resmi önderlikler, bu hareketi sınırlandırmak ve Fransız<br />
kapitalizmi için tehlikeli olmasını önlemek için ellerinden geleni yaparak ona<br />
ihanet ettiler. İhanetler tarihinde, ortaya çıkan fırsatla ölçüldüğünde, bundan daha<br />
iğrenç bir ihanet bulmak zordur.<br />
Pablo hizbi bu büyük olay karşısında ne tepki gösterdi? Onlar, Sosyal<br />
Demokratların tavrını bir ihanet olarak damgaladılar; ama yanlış gerekçelerle.<br />
Onlar, ihanetin, Stalinistlerden gizli olarak hükümet ile görüşmekten ibaret<br />
olduğunu söylediler. Oysa bu, onların iktidarı alma yolunu tutmayı reddetmek biçimindeki<br />
asıl suçlarından kaynaklanan ikincil bir ihanetti.<br />
Stalinistlere gelince, Pablocular onların ihanetini gizlediler ve bu tavırlarıyla, Stalinist<br />
ihanete ortak oldular. Onların, Stalinistlerin izledikleri karşı-devrimci yola karşı<br />
bulabildikleri en sert eleştiri, onları “politikasızlık” ile suçlamak oldu.<br />
Bu bir yalandı. Stalinistler “politikasız” değildi. Onların politikası, Kremlin’in dış<br />
siyasi çıkarları doğrultusunda statükoyu korumak; dolayısıyla, sendeleyen Fransız<br />
kapitalizmini desteklemekti.<br />
Ancak hepsi bu değildi. Pablo, Stalinistlerin rolünü ihanet olarak tanımlamayı,<br />
Fransız Troçkistlerinin parti içi eğitiminde bile reddetti. O şunları yazdı: “frenleme<br />
rolü [ihanet, bir “frenleme”den ibaret!], şu ya da bu ölçüde geleneksel örgütlerin<br />
önderlikleri tarafından ama aynı zamanda, bu grevler sırasında olduğu gibi, onların<br />
-özellikle de Stalinist önderliğin- kitlelerin basıncı son derece güçlü hale geldiğinde<br />
ona uyum sağlama kapasitesi eliyle oynandı." ("Siyasi Not, No. 1")<br />
Bunun, öğretiye bağlı Troçkizmden vazgeçmekle birlikte Dördüncü Enternasyonal<br />
örtüsüne hala gereksinim duyan bir önderin Stalinizmle uzlaşmasına yeteceği<br />
düşünülebilirdi. Ancak Pablo, daha da ileri gitti.<br />
Utanç verici bir bildiri<br />
Pablo’nun izleyicilerinin Paris’teki Renault fabrikasındaki işçilere yönelik bir bildirisi,<br />
CGT’nin (Genel İşçi Konfederasyonu) Stalinist önderliğinin genel grevde “işçilerin<br />
istediklerinin dışındaki talepleri ileri sürmemekle doğru davrandığını” ilan etti. Hem<br />
de işçilerin, eylemlerinde bir “işçi-köylü hükümeti” talebini yükseltiyor olması gerçeğine<br />
rağmen!<br />
Stalinistler önderliğindeki sendikaları Komünist Parti’den keyfi olarak ayıran<br />
Pablocular (olabilecek en mekanik düşüncenin mi; yoksa Stalinistlerin suçunu örtmeye<br />
yönelik hesaplı bir planın mı kanıtı?), kendi bildirilerinde, bu grevin önemiyle<br />
ve perspektifleriyle ilgili olarak şunu ilan ettiler: “Bu konu, sendikayı yalnızca ikincil<br />
derecede ilgilendirmektedir. Bu konuda yapılan eleştiri, bir sendikal örgüt olan ve<br />
asıl olarak buna uygun olarak davranması gereken CGT’ye değil; işlevi bu işçi<br />
5