wersja elektroniczna - Muzeum Kultury Ludowej Pogórza Sudeckiego
wersja elektroniczna - Muzeum Kultury Ludowej Pogórza Sudeckiego
wersja elektroniczna - Muzeum Kultury Ludowej Pogórza Sudeckiego
- No tags were found...
Create successful ePaper yourself
Turn your PDF publications into a flip-book with our unique Google optimized e-Paper software.
BECKEROWIE KUDOWSCY<br />
▶ Bronisław MJ Kamiński<br />
na stację kolejową, wsiadł do pociągu<br />
wraz z innymi swoimi rodakami, by<br />
wyjechać do Niemiec. Nim pociąg<br />
ruszył dokonano kontroli dokumentów.<br />
Musiał być już znany kontrolującym<br />
skoro zapytano go, a gdzie<br />
jest rodzina. Odpowiedział, że została<br />
w Kudowie. W takim razie niech pan<br />
wraca do rodziny − usłyszał i wysiadł<br />
z pociągu. Tak dr Becker pozostał<br />
w Kudowie. Ich dawny budynek<br />
„Haus Dora” został upaństwowiony<br />
i teraz utworzono w nim sanatorium<br />
dla pracowników Polskich Kolei<br />
Państwowych (sanatorium kolejowe).<br />
Beckerowa − bardziej jako Czeszka,<br />
aniżeli Niemka − mogła wprowadzić<br />
się z rodziną do tego domu, do wydzielonego<br />
dla jej rodziny mieszkania.<br />
W całym tym ciągu kłopotów,<br />
dr Becker miał trochę szczęścia. Znalazł<br />
się w umiłowanym domu, który<br />
znowu był sanatorium, a że szybko<br />
nauczył się języka polskiego − został<br />
lekarzem w sanatorium dla pracowników<br />
Polskich Kolei Państwowych.<br />
Z pewnością zawdzięczał wiele swojemu<br />
urokowi i opinii dobrego lekarza.<br />
Mój przyjaciel Czech, znający historię<br />
Polski i Niemiec powiedział, że<br />
jak na lata bezpośrednie po wojnie, to<br />
akceptowanie bez uprzedzeń rodziny<br />
niemieckiego lekarza, byłego oficera<br />
wehrmachtu, wystawia Polakom dobre<br />
świadectwo.<br />
Wojna, prowadzona w ekstremalnych<br />
warunkach, pokazuje poszczególnych<br />
ludzi i narody jakby w świetle reflektorów,<br />
a czas bezpośrednio po wojnie<br />
obnaża wszystko − i zamiary, i czyny,<br />
i pamięć. Mój przyjaciel Paweł<br />
D. mawiał, Polacy i Niemcy to jakby<br />
dwie oddzielne klasy w tej samej<br />
szkole. Klasa niemiecka sprawiła, że<br />
zginęła niemal cała nasza elita intelektualna,<br />
zostaliśmy więc w tej samej<br />
klasie na jeszcze jeden rok, mamy<br />
powtórkę. Tak idziemy o jeden rok do<br />
tyłu. Oni idą pewni siebie i przez to<br />
mniej rozważnie, a my mamy − dzięki<br />
temu − czas, by widzieć ich błędy.<br />
Dlatego nie idziemy ich drogami.<br />
Paweł zawsze dodawał, że któregoś<br />
roku oni zostaną, już się zatrzymali<br />
i na pewno ich wyprzedzimy. Obyśmy<br />
tylko byli od nich rozważniejsi.<br />
Od 1945 r. do 1949 r. w dokumentach<br />
Beckerów w rubryce „obywatelstwo”<br />
wpisano: „obywatelstwo nie ustalone”.<br />
Od 1949 r. zapisano: „obywatelstwo<br />
NRD”. Po likwidacji NRD stali<br />
się automatycznie obywatelami RFN.<br />
RODZINA MULTI-KULTI<br />
Beckerowie mieli dwoje dzieci, córkę<br />
Felicitas (1936-2004), na którą<br />
mówiono Feli, oraz syna Michaela<br />
(1934-2002). Gdy powrócili z mieszkania<br />
nad Barem „Ania” do swojego<br />
sanatorium na ul. Buczka 2 - mieli już<br />
bardzo wygodnie. Mieszkanie składało<br />
się z czterech pokoi, kuchni i łazienki.<br />
Fritz pracował jako lekarz w sanatorium<br />
kolejowym, które było teraz<br />
w ich domu. Mówimy w „ich domu”,<br />
mimo że jako obywatele Rzeszy zostali<br />
− zgodnie z prawem − pozbawieni<br />
własności do tego domu i dom<br />
został upaństwowiony. Fritz otrzymał<br />
także pracę lekarza w Ośrodku Zdrowia<br />
w Kudowie. Zarobki lekarzy nie<br />
były wysokie i Beckerowie prowadzili<br />
życie zupełnie skromne. Ich dzieci<br />
szybko weszły w normalne życie młodzieży<br />
kudowskiej. Córka Feli poznała<br />
Zbigniewa Malika i tak pojawiło się<br />
małżeństwo polsko-niemieckie. Małomówny<br />
na ogół Becker przyglądał się<br />
wszystkiemu z pewnym niepokojem.<br />
Polski zięć (ur. w 1931 r.) pamiętał<br />
wojnę, a jego rodzina doznała znacznych<br />
cierpień od Niemców. Gestapowcy<br />
zabili bliskiego krewnego jego<br />
matki, a ojciec − jako przedwojenny<br />
oficer walczył w konspiracji. Zięć<br />
był jednak zakochany w ich córce,<br />
pięknej urody, sympatycznej mądrej.<br />
Zbigniew wiedział dobrze kto w tym<br />
domu jest najważniejszy, szybko stał<br />
się ulubieńcem Mary. Nie był traktowany<br />
jak zięć, ale jak syn. Wkrótce<br />
Zbigniew stał się finansową podporą<br />
rodziny. Zamieszkał z Feli w Gdyni,<br />
gdzie jako oficer marynarki zarabiał<br />
bardzo dobrze. Feli nie pracowała,<br />
prowadziła dom i troszczyła się o wychowanie<br />
jedynego ich syna Krzysztofa.<br />
W domu rodzinnym Beckerów-<br />
Malików panowała atmosfera, którą<br />
Krzysztof Malik określa jako „multikulti”.<br />
Syn Krzysztof mówił do matki<br />
po niemiecku, do ojca po polsku,<br />
a gdy wszyscy byli razem mówiono<br />
w domu Malików po polsku. U dziadków<br />
Beckerów w Kudowie mówiło<br />
się po niemiecku. Pod względem wyznaniowym<br />
wszyscy, za wyjątkiem<br />
dr Beckera byli katolikami. Ponieważ<br />
Fritz był ewangelikiem, więc ksiądz<br />
(z parafii na ul. Kombatantów, ówczesnej<br />
ul. Krakowskiej) chodzący<br />
po kolędzie nie wstępował do Beckerów.<br />
Po śmierci Beckera, Mara dała<br />
do zrozumienia, że życzyłaby sobie,<br />
żeby ksiądz nie omijał jej domu. Odtąd<br />
już zawsze ksiądz wstępował po<br />
kolędzie do Beckerów. Sprawiało to<br />
Beckerowej wiele radości. Jednakże,<br />
nie omijały ich nieszczęścia. W czasie<br />
skoku do basenu Feli doznała ciężkiego<br />
urazu, do tego doszły inne choroby<br />
i już nie powróciła do zdrowia. Zbigniew<br />
okazał się wtedy człowiekiem<br />
o wielkim charakterze. Opiekował się<br />
żoną, czym jeszcze bardziej zyskał<br />
w oczach swojej artystycznej teściowej.<br />
To nie koniec nieszczęść. Gdy<br />
był tak bardzo potrzebny dopadła<br />
go ciężka choroba nowotworowa.<br />
Zmarł w 1999 r. w wieku 68 lat.<br />
23