Sait Faik Müzesi ArşiviSait Faik Müzesi içinden görüntüler.Images of The Sait Faik Museum.36amatya’daki deri işçileri...Galata’daki sabahçıkahvelerinin yorgun yüzlüçaycıları... Bostancılar...Hamallar... Beyoğlu’nda,sokağın kadınları, çocukları, işsizleri... Ve illede kayıkçılar, balıkçılar.Sait Faik her köşesiyle, her insanıylaİstanbul’u anlattı. İstanbul’u ve küçük insanlarınbüyük dünyalarını, hayallerini yazdı.Daha 50’sine gelmeden hayata veda ettiğinde,ardında onbeş öykü kitabı, üç roman vebir de şiirlerini bıraktı.Son yıllarını Burgazada’da geçirmişti. Öykülerininpek çoğunu, sevgili adasında, annesiylebirlikte yaşadığı evde kaleme aldı. O ev dahasonra Sait Faik Müzesi oldu. Üstelik, yine onayaraşır bir öyküyle:Sait Faik ve DarüşşafakaSait Faik ölümünden bir yıl önce, o dönemFatih’te bulunan Darüşşafaka Lisesi’ndekibir edebiyat matinesine katıldı. Sonrasındaadet olduğu üzere öğrencilerle konuştu. Amabu, Sait Faik için sıradan bir sohbet değildi.Darüşşafaka’da okuyan “babasız çocuklar”ona hiç küllenmeyen acısını hatırlatmıştı.Yani babasının zamansız gidişini!Sait Faik bir öyküde anlatmıştı O’nu: “Babamne adamdı bilir misiniz! Dağ gibi bir adamdı.Güzel bir adamdı. Mavi gözleri vardı. DemirThe leather workers at Samatya... The waitersof early bird coffee-and-tea houses at theGalata district, with their tired faces... Marketgardeners... Porters... Women, children and theunemployed of the streets of Beyoğlu... And inany event, the boatmen and fishermen.Sait Faik narrated the story of every corner ofİstanbul with all its humanity. He described thebig worlds and dreams of the city’s little people.When he passed away even before reachingthe age of 50, he had left behind him fifteenshort story books, three novels and his poems.Burgazada is the place where he spent hislast years. He wrote many of his stories at hisbeloved island in the house where he livedtogether with his mother. That home of hiswas later converted into a museum bearing hisname. And this occurred through a story whichis truly worthy of him.Sait Faik and DarüşşafakaA year before his death, Sait Faik participatedin a literary matinee which took place at theDarüşşafaka High School located in Fatih inthose years. As customary, he chatted withthe students following the meeting. But thiswas not just an ordinary conversation for SaitFaik. The “fatherless children” studying atDarüşşafaka reminded him inevitably of hisnever forgotten pain, the untimely passingaway of his own father! Sait Faik described his
gibi kolları vardı. Başı dimdik yürürdü.” İşte o güzel adamı hatırlamıştıSait Faik. Eve dönüşünde de annesi Makbule Hanım’la, vasiyet gibibir hayal paylaştı. Nasılsa annesiyle birbirlerinden başka kimseleriyoktu. Mallarını, her şeylerini Darüşşafaka’ya ve babasız çocuklarabağışlasalar nasıl olurdu!Çok değil, bir yıl kadar sonra o vasiyet gerçekleşti. Annesi mal varlıklarını,Sait Faik’in eserlerinin telif haklarını Darüşşafaka’ya bağışladı.Bağışlar arasında, “müze yapılması koşuluyla” Burgazada’daki köşk devardı. İşte o köşk, müzeye dönüştürüldü. Sait Faik Abasıyanık Müzesiadıyla 22 Ağustos 1959’da halka açıldı. Müze evin bakım, onarım gibisorumlulukları da 1964’ten itibaren Darüşşafaka Cemiyeti’ne bırakıldı.Yeni öyküler için…Makbule Abasıyanık vasiyetinde ayrıca, oğlu adına her yıl bir hikâyearmağanı verilmesini şart koşmuştu. Nitekim, Darüşşafaka Cemiyeti1964’ten bu yana “Sait Faik Hikâye Armağanı” adı altında her yıl biröykücüye ödül veriyor. Türk edebiyatına yeni öyküler, yeni öykücülerkazandırıyor.Sait Faik ölümünden yıllar yıllar sonra bile yeni yazarlarla “ailesini”büyütüyor. O aileye bir yandan da, Darüşşafaka Cemiyeti’nin okuttuğubabasız çocuklar katılıyor.Oysa babalığı hiç tatmamıştı Sait Faik. Tek aşkı Aleksandra ile evlenmesineamcasından izin çıkmayınca aşka da evliliğe de küsmüştü.Kendi ifadesiyle yapayalnız bir adamdı. Bir yazısında “Ben tek başıma.Milyonlar içinde tek başıma. Acı gitgide acıyor” diye anlatmıştıduygularını.Acıyla mizahı buluşturan, zekayla sanatçı duyarlılığını harman edenMark Twain Cemiyeti’nde Onursal ÜyelikSait Faik’in ilk yazısı “Uçurtmalar” 9 Aralık 1929’da Milliyetgazetesinde yayımlandı. Henüz 23 yaşındaydı. Ve hayatı daha oyaşta biçimlenmişti. Kendisini yazmaya adayın Sait Faik’in ilköykü kitabı Semaver 1936’da Remzi Kitabevitarafından yayımlandı. 1939’da Sarnıç, 1940’taŞahmerdan, 1948’de Lüzumsuz Adam, 1950’deMahalle Kahvesi, 1951’de Kumpanya, 1952’deHavuz Başı, Son Kuşlar ve Birtakım İnsanlar,1953’te Kayıp Aranıyor ve Şimdi SevişmeVakti, 1954’te de Alemdağ’da Var Bir Yılanokurlarıyla buluştu. Öyküleri ve dili hiçeskimeyen bir yazardı Sait Faik. Dahası,dünyanın bu topraklardan keşfettiği ilkyazarlardan biriydi. 1953 yılında, yaniölümünden bir yıl önce, bunu görme imkanınıbuldu. Çağdaş edebiyata yaptığı katkılardan dolayıABD’deki Mark Twain Cemiyeti’nin onursal üyeliğine seçildi.Honorary Membership of the InternationalMark Twain SocietySait Faik’s first short story “The Kites” was published on 9 December1929 in the newspaper Milliyet. He was just 23 years old then. And hislife was already shaped at that early age, a life which was going to bedevoted to writing. His first story book Tea Urn was published in 1936.It was followed by Cistern in 1939; Battering Ram in 1940; The SuperfluousMan in 1948; Neighbourhood Café in1950; Company in 1951;The Poolside and The Last Birds in 1952; Searching for the Missing andNow it’s Time for Loving in 1953; There is a Snake in Alemdağ in 1954.Sait Faik is a novelist whose timeless stories and language never get old.Moreover, he was one of the first authors that the world had discoveredfrom this land. In 1953, a year before he died, he had the chance to acknowledgethis distinction. The USA “International Mark Twain Society”of St. Louis, Missouri awarded him the title of “honorary member forhis contribution to contemporary literature”.father in one of his stories: “Do you know what my father was for a man?He was a mountain of a man. A handsome guy. Had blue eyes and armsstrong like iron. He walked with his head bolt upright.”That handsome man Sait Faik remembered that day. Upon returninghome he shared with his mother Makbule Hanım (Lady Makbule) athought which sounded like a last will. They had no one else than eachother on earth, Sait Faik and his mother. What would it be like if theybequeathed all their property and assets to Darüşşafaka and its fatherlesschildren? Not so much later, a year after, this last will and testamentof his was executed. Upon his death, Sait Faik’s mother Makbule Hanım37