126 - راه توده
126 - راه توده
126 - راه توده
You also want an ePaper? Increase the reach of your titles
YUMPU automatically turns print PDFs into web optimized ePapers that Google loves.
١٢۶<br />
– ديماه http://www.rahetude.de ١٣٨٢<br />
٤<br />
دوره دوم <strong>راه</strong> <strong>توده</strong> آذر<br />
<br />
یک دوره طولانی تاریخی فریب داد. دشمنی با حزب <strong>توده</strong> ایران،<br />
از جمله بدليل پایداری و استواری برسر همين اصول است.<br />
اصولی که برسرآن جان ها باخته شده است، اما هربار- حتی در<br />
نبود آنها که برچنين اصول سياسی پافشاری کرده بودند- آنچه به<br />
تصدیق و تائيد زمان رسيده است همانا پایبندی و پایداری بر<br />
سراصول عام یک سياست به معنای علمی برشمرده شده در بالا<br />
بوده است. خميرمایه همين سياست و نگاه به تحولات ایران است<br />
که امروز جان مایه اصلاحات درایران است. هرآنکس که تردید<br />
داشته باشد، می تواند به تحليل های هفته حزب <strong>توده</strong> ایران در<br />
سالهای ١٣۶٠-١٣۶٢ بازگردد تا به چشم خود ببيند چگونه آن<br />
سياست و روشی که حزب <strong>توده</strong> ایران آن را سياست و روش<br />
ممکن و عملی برای پيشبرد جامعه و تثبيت هر دستآورد مثبت-<br />
هراندازه اندک- می دانست امروز به سياست عام اصلاحات<br />
تبدیل شده است. سياست علم عبور از یک دوران به دورانی دیگر<br />
است، گرچه حوادث پوسته هائی از درخت تناور دوران بتراشد.<br />
یکی از شرایط مهم صداقت سياسي بيان صریح نظریات<br />
بنيادي خود، دیدن اشتباهات خویش، اعتراف بدانها و اصلاح<br />
آنهاست. این امر در عين حال از علائم و دلایل مهم نضج و<br />
پختگي و جدي بودن سياسي است؛ زیرا چنين سياستمداري درك<br />
ميآند آه صراحت او در بيان نظر خویش و صداقت او در<br />
پذیرش خطا، درجه اعتبار او و مشي او را تنزل نميبخشد، بلكه<br />
بالاتر ميبرد.<br />
آنچه که <strong>توده</strong> ای ها از گذشته پيکار سياسی خود می<br />
آموزند و باید بيآموزند تصحيح خطاهاست نه دوری از پایه های<br />
علمی سياست عمومی حزب <strong>توده</strong> ایران در برابر تحولات جامعه<br />
ایران. سياستی که از زمان بنيانگذاری این حزب پيگيری شده<br />
است، آنچنان که دشمنان تحولات اجتماعی، به کرات دنبال<br />
کنندگان مشی <strong>توده</strong> ای را بی اعتناء به اینکه آنها مذهبی اند یا غير<br />
مذهبی و ملی اند یا نيمه ملی نيمه مذهبی، <strong>توده</strong> ای خطاب کرده<br />
اند. اگر ما در گذشته افراد و شخصيت های حزبی و یا حکومتی<br />
را بی خطا انگاشته ایم، امروز آموخته ایم و باید بيآموزیم که<br />
چنين نباشيم و یا اگر دربرابر کين و نفرت طبقاتی اقشار حاکم<br />
دچار خوشبينی شده ایم، امروز نباید بشویم و... اما، همه این<br />
درس ها نمی تواند موجب تجدید نظر در اصول علمی شناخت<br />
جامعه ایران و علم برخورد با تحولات جامعه و برآورد نيروها و<br />
نگرش های مذهبی و ایدئولوژیکی سازمان ها و حرکت سياسی<br />
همگام با واقعيات جامعه شود. بحث اینجاست، نه دل خوش کردن<br />
به موج سواری در مهاجرت دور از بطن پرتلاطم جامعه و برای<br />
راضی ساختن این و یا آن سازمان سياسی تيغ برچهره سياست<br />
اصولی حزب کشيدن. چنين انگيزه ها و خام اندیشی هائی که<br />
اساسا زائيده مهاجرت و دوری از جامعه است، حتی اگر در<br />
زرورق کنگره و پلنوم و کنفرانس هم پيچيده شود بی اعتباراست،<br />
چنان بی اعتبار که حتی نياز به عبور طولانی زمان هم نيست و<br />
چون کلوخی دردیگ جوشان تحولات جامعه از هم وا رفته و حل<br />
می شود.<br />
تردید نيست آه استواري در اصول درست اجتماعي،<br />
هرگز بمعناي نفي نرمش، رد سازشها و توافقها نيست. منتها<br />
توافق معقول با توافق مباین با اصول، در مقابل هم قرار دارند.<br />
باید در هر مرحله مشخصي توانست حد و مرز توافق اصولي را<br />
در عين مراعات استواري و وفاداري اصولي تميز داد.<br />
بخشی از بورژوازي ایران آه در مراحلي با انقلاب<br />
همگامي آرده، به طمع بيرون آشيدن انحصار قدرت از چنگ<br />
هيئت حاآمه سرنگون شده بوده است، ولي <strong>راه</strong> تاریخي او با <strong>راه</strong><br />
تاریخي رقباي رانده شدهاش تفاوت ماهوي ندارد. ما امروز این<br />
پدیده را در بنيادهای عظيم مالی و اقتصادی با رنگ و لعاب<br />
مذهبی اما در چنگ سرمایه داری تجاری ایران می بينيم. این<br />
واقع بينی اساس سياست حزب <strong>توده</strong> ایران را از همان ابتدای<br />
پيروزی انقلاب ۵٧ تشکيل داد و اتفاقا متمرکزترین کينه حکومتی<br />
عليه حزب <strong>توده</strong> ایران نيز توسط همين بخش از نيروهای به<br />
حاکميت <strong>راه</strong> یافته(سرمایه داری بزرگ تجاری و روحانيون به<br />
آنها پيوسته) عليه ما اعمال شد. پایه های این سياست از ابتدا<br />
درست بود و امروز نيز همچنان درست است و عدول از آن<br />
اشتباه بزرگ تاریخی. بنابراین، مشی و سياست حزب <strong>توده</strong> ایران<br />
در ٢۴ سال گذشته (بویژه آنچه که طی ١١ سال اخير <strong>راه</strong> <strong>توده</strong><br />
برآن پای فشرده) یک سياست طبقاتی است و نه سياستی متاثر از<br />
زدوبندهای سازمانی و گروهی و یا شتاب برای سوار شدن بر<br />
موج حوادث!<br />
چهره ها<br />
تاریخ سياست در ایران از باستان تاکنون نشانه ها و<br />
یادمانده هائی در حد کشوری باستانی نظير ایران دارد. تاریخی<br />
که گاه در قالب بوذرجمهر، خواجه نصير، قائم مقام و یا تا تاریخ<br />
نزدیک، در چهره امثال اميرکبير و محمد مصدق و دیگران و<br />
دیگران به رشته تحریر درآمده است. در طول و عرض این<br />
تاریخ که پيوسته متاثر از طبقات حاکمه در ایران بوده است،<br />
چهره هائی در لباس خدمت و چهره هائی پرشمار در پيرایه<br />
خيانت به ملک و ميهن و ملت و خدمت به دشمنان و بيگانگان<br />
ظاهر شده اند، و صد البته، پيوسته در ستيز با آزادی و حق مردم<br />
برای تعيين سرنوشت خویش. برهمين اساس، برای آنکه، حداقل<br />
خيانتها و جنایتهاي دوسده اخير تكرار نشود بررسي تحليلي<br />
زندگي سياسي دولتمرداني آه استعمار کهنه و نو استعمار روس،<br />
انگليس و امریكا، در دوران قاجار و پهلوي، بعنوان افزارهاي<br />
عمل خود، تربيت آردند و عنان سرنوشت مملکت را با حادثه<br />
سازی و سرکوب مردم بدست آنان دادند، آاری سودمند است. این<br />
دولتمردان، معمولا در سراسر پهنه جهان سوم، ازميان وابستگان<br />
به طبقات مالك و بورژوا (آه خود سيادت دولتهاي سيطرهجو را<br />
خواستار بودند) برگزیده شدند. گاه جاسوساني گمنام به مقامات<br />
عاليه دولتي، امنيتی و قدرت مالي متناسب با آن رسيدند. تا بي<br />
چون چرا، تابع و مجري دستورهاي خارج باشند و یا همآهنگ با<br />
آن قدرتها سياست پيشه کنند.<br />
طبيعي است آه در هر آشوری آنان مهر و نشان سنت<br />
و فرهنگ خود را بر پيشانی داشته اند. مثلاً ایوبخان و<br />
ضياءالحق در پاآستان، نحاس پاشا و انورسادات در مصر، نوري<br />
سعيد و صدامحسين در عراق، وثوقالدوله و قوامالسلطنه در<br />
ایران، ژنرال عبود و جعفر نميري در سودان... از جهت<br />
تيپهاي سياسي گوناگونند و به سبب عوامل متغير جغرافيایي،<br />
سياسي، فرهنگي، انساني و غيره با هم تفاوت دارند؛ ولي همه<br />
محصول دیپلماسي استعماري و نواستعماري در جامعه بومي خود