126 - راه توده
126 - راه توده
126 - راه توده
Create successful ePaper yourself
Turn your PDF publications into a flip-book with our unique Google optimized e-Paper software.
١٢۶<br />
– ديماه http://www.rahetude.de ١٣٨٢<br />
١٦<br />
دوره دوم <strong>راه</strong> <strong>توده</strong> آذر<br />
<br />
... بودم<br />
است "<br />
البته حالا دیگر خروج از حاآميت بسيار دیر و بيثمر<br />
چند بار باید مجموع این جملات را با دقت خواند تا به<br />
عمق شيوه وی دست یافت. طبق این سخنان، آقای<br />
اميرخسروی، تا زمان عدم رد لوایح براین نظر بوده آه باید<br />
مطابق با قانونمنديهای حاآميت دوگانه برخورد آرد، ولی آن<br />
زمان برعكس طرفدار خروج از حاآميت بوده و امروز آه این<br />
لوایح رد شده ایشان آه معقتد بوده در صورت رد لوایح باید از<br />
حاآميت خارج شد، برعكس، دیگر طرفدار خروج از حاآميت<br />
نيست چون بگفته وی "حالا دیگر خروج از حاآميت بسيار دیر<br />
و بيثمر است". همه این تناقض گویی ها هم فقط بخاطر آن<br />
است آه بنحوی خروج از حاآميتی آه هوادار آن بوده است را<br />
توجيه آند.<br />
اميرخسروی در ادامه پس از آنكه عمل و حرف<br />
دیروز خود را نقض مي آند و اعلام مي آند بعد از رد لوایح<br />
"<br />
"<br />
دیگر طرفدار خروج از حاآميت نيست و آن را دیر و<br />
بيثمر" ميداند به محمد خاتمی اشاره مي آند و مي نویسد"همين<br />
بودن ایشان در مقام ریاستجمهوری و این چانه زنيها و<br />
گلایهها و اشغال بخشی از فضای سياسی آشور، در پيشبرد<br />
جنبش آزاديخواهی نقش مثبتی داشته است... با تمام<br />
آمبودهایش، فكر ميآنم بهتر است تا پایان بماند" اما هنوز این<br />
جمله تمام نشده براساس روش خود دوباره سخن خود را نقض<br />
مي آند و مي نویسد: "به باور من آزادی خواهان اصلاح طلب<br />
ایران پيش روی خود، <strong>راه</strong>ی جز بستن دفتر اميد به حاآميت<br />
دوگانه ندارند. باید در فكر و اندیشه <strong>راه</strong>حل مستقلی در خارج از<br />
حاآميت بود".<br />
شاید لازم نباشد به آقای اميرخسروی توضيح داد آه<br />
نه آسی طرفدار حاآميت دوگانه است و نه آسی به آن اميد<br />
بسته است. همه بحث برسر آن است آه چگونه و بسود چه<br />
آسی می توان و باید حاآميت دوگانه را یگانه آرد. حاآميت<br />
یگانه راست و جبهه ضداصلاحات یا حاآميت یگانه جبهه مدافع<br />
اصلاحات و مردمسالاری در مرحله آنونی؟<br />
بنابراین دو مشی رویاروی هم قرار گرفته اند:<br />
- استراتژی جبهه ضداصلاحات آه ميكوشد به حاآميت دوگانه<br />
خاتمه دهد و حاآميت را هر چه سریعتر بسود خود یگانه آند،<br />
- استراتژی جبهه اصلاحات آه، برعكس مي آوشد حاآميت<br />
دوگانه را حفظ آند تا زمانی آه بتواند آن را بسود طرفداران<br />
اصلاحات یگانه آند. خروج از حاآميت زمانی آه اميرخسروی<br />
"قویا از آن دفاع مي آرد به معنای یگانه شدن حاآميت بسود<br />
جبهه ضداصلاحات و دشمنان دمكراسی و مردمسالاری بود و<br />
اقدامی بود آاملا انفعالی و نادرست. آه پيامدهای آن را می<br />
توان در نتيجه انتخابات شو<strong>راه</strong>ا دید. اینكه اميرخسروی دچار<br />
چنين اشتباه بزرگی شد آه در آن زمان از خروج از حاآميت<br />
دفاع مي آرد و در واقع <strong>راه</strong> را برای یگانه شدن حاآميت بسود<br />
راست هموار مي آرد شاید بقول خودش ناشی از خطای<br />
معرفتی است و هنوز "درك درستی از آزادی” ندارد. اما این<br />
نخستين بار نيست. به هنگام انتخابات دوم خرداد<br />
اميرخسروی از مردم خواست آه به خاتمی رای ندهند و رای<br />
سفيد بدهند. اجابت این خواست به معنای پيروزی ناطق نوری<br />
بود. امروز اميرخسروی از خاتمی ستایش مي آند آه با بودنش<br />
و ماندنش فضا را باز آرده است. آیا دیروز، آنموقع آه<br />
اميرخسروی از مردم خواست به خاتمی رای ندهند، یاد اشتباه<br />
"چپ ایران" نبود؟ چرا گناه بقول خودش "نابخشودنی” را در<br />
سال دوباره تكرار آرد؟ آیا همچنان در سال<br />
دچار خطای معرفتی بود و درك درستی از آزادی نداشت؟ یا<br />
اینكه در انتقادی آه از گذشته چپ ایران مي آرد جدی و صادق<br />
نبود و در نتيجه نمي توانست واقعا از آن درس بياندوزد؟<br />
واقعيت آن است آه اميرخسروی تمایلی به انتقاد از<br />
دیدگاههای خود ندارد و به همين دليل هيچگاه موضع آاملا<br />
نادرست خود را در انتخابات ١٣٧۶ جدا نقد نكرد و بي دليل<br />
نيست آه او ناگزیر است در هر بزنگاه تازه این جنبش اشتباه<br />
خود را تكرار و تكرار آند. طرح بی موقع خروج از حاآميت،<br />
تكرار همان خطای نابخشودنی رای سفيد انتخابات<br />
همانطور آه امروز ادعای ضرورت بستن دفتر اميد به<br />
حاآميت دوگانه ادامه همان اشتباه است.<br />
اما خروج داوطلبانه از حاآميت آه در مرحله آنونی<br />
به معنای یگانه شدن حاآميت بسود جبهه ضداصلاحات و<br />
مردمسالاری است، زمانی دارای حداقل توجيه می بود آه<br />
حاآميت دیگر حاآميت نباشد، یعنی قدرت در دست آن، فاقد<br />
قدرت واقعی باشد و در مرحله ای قرار گرفته باشد آه شمارش<br />
معكوس سقوط آن آغاز شده باشد. نگاه کنيد به استعفای<br />
نمایندگان مجلس شاهنشاهی در سال ۵٧، استعفای سران<br />
نظامی، اعلام بی طرفی ارتش و...آن چيزهائی که باید از<br />
گذشته آموخت اینهاست نه توهم حمایت از دولت بازرگان یعنی<br />
دفاع از آزادی، آنهم درسال ۵٨ که گسترده ترین آزادی ها در<br />
جامعه ایران برقرار بود، آنچنان که بنام چریک فدائی به<br />
سفارت امریکا لشکر کشی شد و مطبوعات خيلی دمکرات شده<br />
ای نظير "پيغام امروز" به سردبيری "رضا مرزبان" و یا<br />
فکاهی نامه "آهنگر" به سردبيری منوچهر محجوبی که اولترا<br />
رادیکال منتشر می شدند و چشم دیدن حزب <strong>توده</strong> ایران را هم<br />
در عرصه سياست کشور نداشتند "مثلث بيق" (بنی صدر- قطب<br />
زاده- یزدی) را کشف کرده و مرتب درباره آن می نوشتند و یا<br />
داستان گربه نره (آیت االله منتظری) را برای خوانندگان خود<br />
شرح می دادند. نه تنها اسناد، بلکه شاهدان آن ماجراجوئی ها و<br />
چپ نمائی ها هنوز زنده اند. بپرسيد تا برایتان شرح بدهند<br />
چگونه <strong>راه</strong> ارتجاع را برای سلطه برقدرت هموار کردند.<br />
چه چيز به اميرخسروی نشان داده بود یا نشان داده<br />
است آه جنبش دیروز در مرحله خروج از حاکميت بود و یا<br />
امروز هستيم؟ افسوس اميرخسروی آه گویا او دیروز طرفدار<br />
خروج از حاآميت بود ولی چون به موقع اینكار انجام نشد<br />
اآنون دیگر دیر شده است، خطایی است فاحش تر و توجيهی<br />
است غيرقابل دفاع تر از نفس حمایت بی موقع وی از اندیشه<br />
خروج از حاآميت.<br />
١٣٧۶<br />
١٣٧۶ بود.<br />
١٣٧۶<br />
مرآز ثقل در آجاست؟<br />
"<br />
اميرخسروی در توجيه "بستن دفتر اميد به حاآميت<br />
دوگانه" به نظریه مرآز ثقل" متوسل ميشود و در تناقضاتی<br />
٧۶