Lithops - Au Cactus Francophone
Lithops - Au Cactus Francophone
Lithops - Au Cactus Francophone
You also want an ePaper? Increase the reach of your titles
YUMPU automatically turns print PDFs into web optimized ePapers that Google loves.
voor, dat jou moeilikhede begin wanneer jy ’n spesifieke skakering wil beskryf.<br />
Die topoppervlakte is dikwels soos by L. pseudotruncatella, nie eengalig ge<br />
kleurd nie. Verder verskil klein deeltjies van die oppervlakte van mekaar soos<br />
by L. karasmontana. Terwyl die beskrywing dus in ’n deel van die topopper<br />
vlakte son geld, is dit ongeldig in ’n deel slegs ’n paar millimeters verder.<br />
Al na die blare verouder, word die onderskeid tussen die verskillende<br />
dele ook duideliker. Wanneer plante uit hulle natuurlike woonplek verwyder<br />
word en in Europa en in die vogtige streke van Suid Afrika gekweek word,<br />
dan is die top geneigd om sy glans te verloor. Onder dergelike toestande steek<br />
die plant ook bo die oppervlakte uit, word meer konveks en lyk effens groener<br />
as dié wat pas uit die veld kom.<br />
’n Verteenwoordiger van die genus wat ’n deel van die land (Bethlehem,<br />
Pretoria) met ’n taamlike hoe reënval aard bewoon, is L. Lesliei. Hoewel L.<br />
terricolor af en toe naby Port Elizabeth gevind is, waar die reënval taamlik<br />
hoog en gereeld is, maar sy eintlike tuiste is die droogste dele van die Kaap<br />
provinsie (Laingsburg) met ’n reënval van sowat twee duim per jaar.<br />
Soms is daar by die gerimpelde soorte soos L. karasmontana, L. gra‑<br />
cilidelineata ’n aanmerklike verskil tussen die kleur van die groewe en die<br />
windings (riffels). Hierdie netwerk wat soms ’n uitstaande kenmerk is van<br />
die topoppervlakte, kom ook al na die wyse waarop die riffels en groewe in<br />
mekaar loop en al na sy klein variasies, in ’n verskeidenheid van vorme voor.<br />
’n Uiterste geval is L. pseudotruncatella en L. verruculosa. In hierdie verband<br />
moet ook L. Vallis‑Mariae genoem word. By hierdie besondere plant is die<br />
oppervlakte vir die blote oog skynhaar uniform, maar in werklikheid bestaan<br />
dit uit ’n groot aantal wurmvormig heen en weer kronkelende riwwe, presies<br />
asof dit ’n stuk gebluste kalk is.<br />
By die vasstelling van ’n species van <strong>Lithops</strong> moet die vlekkies veral die<br />
in die induikings, noukenrig bestudeer word. By L. Erniana is daar ’n don<br />
kerkleurige induiking, maar aan die end daarvan lê kort, bruin strepies met<br />
liggeel omranding. Hierdie strepies staan reghoekig tot die hoofinduiking. Rooi<br />
spikkels of kort strepies dui die oorkruisings aan tussen die ligte induikings<br />
van L. chrysocephala.<br />
Die soorte met rooi spikkels of vratte kan in twee aparte groepe verdeel<br />
word: (i) soorte soos L. Dinteri, L. Dorotheae en L. insularis, waar die rooi<br />
spikkels waterpas met en in die weefsel lê, en (ii) soorte soos L. Inae waar die<br />
glansende rooi spikkels bokant die blaaroppervlakte uitsteek. In die eerste groep<br />
is die selwande rooi gekleurd, terwyl die selruimtes by L. Inae ’n vloeistof,<br />
anthocyan, bevat.<br />
36<br />
DIE VENSTER<br />
Die topoppervlakte van die blaar is, soos reeds aangetoon, skynbaar on<br />
deurskynend hoewel dit lig deurlaat, ’n feit wat maklik kan bewys word deur