Zwischen den Zeilen. Iranisch-Sein 1979-1390 - Diwan
Zwischen den Zeilen. Iranisch-Sein 1979-1390 - Diwan
Zwischen den Zeilen. Iranisch-Sein 1979-1390 - Diwan
Erfolgreiche ePaper selbst erstellen
Machen Sie aus Ihren PDF Publikationen ein blätterbares Flipbook mit unserer einzigartigen Google optimierten e-Paper Software.
www.diwan - verein.de<br />
präsentiert<br />
<strong>Zwischen</strong> <strong>den</strong> <strong>Zeilen</strong>.<br />
<strong>Iranisch</strong>-<strong>Sein</strong> <strong>1979</strong>-<strong>1390</strong><br />
Gespräche und Präsentationen<br />
Kunst und Gesellschaft<br />
Between the Lines.<br />
Being Iranian <strong>1979</strong>-<strong>1390</strong><br />
Discussions and Performances<br />
Arts and Society<br />
©Newsha Tavakolian<br />
Am 16. und 17. Dezember 2011<br />
in der Oper Köln.<br />
Mit freundlicher Unterstützung von:
Panel I:<br />
Die Entwicklung der<br />
Kulturlandschaft in Iran<br />
und in der Diaspora<br />
Panel II:<br />
Geschlechterrollen<br />
und<br />
Geschlechterbeziehungen<br />
Panel III:<br />
Der Generationenkonflikt<br />
im Spiegel der Kunst
Grußwort des DIWAN-Vorstands<br />
Sehr geehrte Damen und Herren,<br />
liebe DIWAN-Freunde, liebe DIWAN-Mitglieder,<br />
vor einigen Jahren reiste ich in <strong>den</strong> Iran, und begleitete mit der<br />
Fernsehkamera einige Iraner auf ihrer Pilgerfahrt von Teheran<br />
nach Kerbela. Je<strong>den</strong> Tag faszinierten mich die Lebensgeschichten<br />
meiner Protagonisten, und ihre Gespräche im Bus und im<br />
Hotel. Besonders über zwei Frauen musste ich immerzu nach<strong>den</strong>ken.<br />
Eine Mutter, 39 Jahre alt, die ihren Mann an der Front<br />
verloren hatte, während des Iran-Irak-Kriegs, und nun für die<br />
Märtyrerstiftung arbeitete, tief verhüllt im schwarzem Tschador,<br />
nur der Saum ihres Kopftuchs und der große Ring an ihrem Mittelfinger<br />
wechselten je<strong>den</strong> Tag die Farben. Ihr Gesicht war blass,<br />
die einzige Kosmetik, die sie sich gönnte, waren ihre sorgsam<br />
gezupften Augenbrauen. Sie las je<strong>den</strong> Tag <strong>den</strong> Koran und Hafez,<br />
und glaubte zutiefst an <strong>den</strong> schiitischen Mythos des Märtyrertums<br />
für eine gerechte Sache. Ihre Tochter, 21, studierte<br />
Wirtschaft, sie war groß gewachsen, trug einen engen schwarzen<br />
Mantel, der ihren Oberkörper betonte, und in einem kurzen<br />
Plissée-Rock endete, an ihren Knien, die in Jeans steckten. Sie<br />
hatte ihre großen Augen mit Kajal umrandet, ihr fast zu kleines<br />
Sei<strong>den</strong>-Kopftuch umspielte sanft ihr Gesicht und zeigte vor allem<br />
ihre auffällig rot gefärbten Haare. Eine hübsche Frau, die<br />
sich oft selbst fotografierte, und ihre Fotos kunstvoll nachbearbeitete<br />
- für ihre facebook-Seite. Die Aufnahmen wären eines<br />
Kulturmagazins oder einer teuren Modezeitschrift würdig gewesen.<br />
Die Tochter las nicht <strong>den</strong> Koran, sie las – auf der Pilgerfahrt<br />
– <strong>den</strong> Roman „Brida“ von Paulo Coelho, wo es um eine spirituelle<br />
Form der Sexualität geht. Sie flirtete auf der Reise oft mit einem<br />
jungen Mann, der ein roséfarbenes Armani-T-Shirt trug, und eine<br />
feine Silberkette um <strong>den</strong> Hals. Sie lieh sich gerne meinen I-Pod<br />
aus, und hörte Mahsa und Marjan Vahdat, zwei Sängerinnen, die<br />
in Iran nicht auftreten dürfen. Mutter und Tochter stritten sich<br />
je<strong>den</strong> Tag. Die Mutter kontrollierte ihre Tochter wenn nicht jede<br />
Minute, so doch jede Stunde: „Trag nicht soviel Make-Up“, „zieh<br />
dein Kopftuch nach vorne“, „Leg die Kopfhörer weg. Wir sind ein<br />
schiitisches Land. Da sollte es keinen Gesang von Frauen geben!“<br />
- Mahnungen, die mir noch gut in Erinnerung sind.<br />
Je<strong>den</strong> Tag dachte ich darüber nach, wie – in einem streng konservativen<br />
Haus – eine Tochter so offensichtlich anders wer<strong>den</strong><br />
kann als ihre Mutter. Es sind diese und andere widersprüchliche<br />
Erfahrungen, die in die Vorbereitungen dieser Konferenz mit<br />
eingeflossen sind. „<strong>Iranisch</strong>-<strong>Sein</strong>“, so lautet der Untertitel unserer<br />
Veranstaltung. Für je<strong>den</strong> von uns DIWAN-Aktiven bedeutet
das etwas anderes. Beobachtungen während unserer eigenen<br />
Reisen in die erste Heimat, während unserer eigenen „Wurzelsuchen“,<br />
Beobachtungen aus unserem „iranischen Alltag zwischen<br />
innen und außen“ prägen die heutigen Themen, und wir sind<br />
gespannt auf die Erlebnisse und Berichte unserer Gäste.<br />
Es ist das erste Mal, dass der DIWAN Kulturschaffende nach Köln<br />
lädt, die international einen Namen haben. Wir freuen uns auf<br />
unsere Referenten – und auf Sie, liebe Gäste. Helfen Sie uns, mit<br />
Ihnen zu wachsen, und unsere Aktivitäten in einem Haus der Begegnungen<br />
in Köln zu verankern, das wir hoffentlich bald mit<br />
Ihrer Hilfe bauen können.<br />
Im Namen unseres Vorstands: Herzlich willkommen und khosh<br />
amadid zur ersten DIWAN-Kulturkonferenz!<br />
Golineh Atai<br />
Vorstand DIWAN e.V.<br />
* * *
بانوان و آقایان گرامی<br />
دوستان و اعضاء عزیز دیوان!<br />
خوش آمدگویی هیات دبیران دیوان<br />
چند سال قبل مسافرتی به ایران داشتم. در این سفر به همراه فیلم بردار تلویزیون،<br />
گروهی را که قصد زیارت حج داشتند، همراهی می کردیم.<br />
داستانها و سرگذشتهای جالبی را روزانه در اتوبوس و هتل از آنان میشنیدم که مرا<br />
مجذ وب کرده بودند. بخصوص بیشتر به دو زن همراه این گروه ، فکر می کردم.<br />
یک مادر سی و نه ساله که همسرش را در جبهه جنگ ایران- عراق از دست داده<br />
بود و اکنون در بنیاد شهید کار می کرد.<br />
پیکر او در چادری سیاه، پوشیده شده بود و تنها لبه روسری و انگشتر درشتی که<br />
در انگشت میانه داشت، روزانه رنگ تازه ای بخود میگرفتند. چهره رنگ پریده ای<br />
داشت وتنها زیر ابرویی که بر داشته بود، تنوعی در صورتش ایجاد میکرد. هرروز<br />
قرآن و دیوان حافظ میخواند و اعتقاد شدیدی به روایات شهدای کربال و مظلومیت و<br />
برحق بودن آنان داشت.<br />
دخترش بیست و یک ساله و در رشته اقتصاد تحصیل میکرد. دختر قدی بلند و<br />
پالتویی سیاه با باال تنه تنگ و دامن چین دار پوشیده و شلوار جینش از زانو به پایین<br />
دیده میشد. چشمان درشت و سیاه و سرمه کشیده او با روسری کوتاه و نازکش<br />
ظرافت خاصی باو داده بود. موهای قرمز شده اش بخصوص بچشم میخورد. او زن<br />
زیبایی بود و اغلب از خودش عکس میگرفت و ماهرانه روی آنها برای صفحه<br />
فیسبوکش آماده می کرد. بحق عکس ها قابلیت چاپ در یک مجله خوب هنری یا مد<br />
را داشتند.<br />
دختر قرآن نمیخواند. او درتمام راه سفرحج رومان "بریدا" اثر"Coelho "Paulo<br />
را میخواند.<br />
متن کتاب درباره مسائل جنسی عرفانی بود. او در طول اين مسافرت گاهی با جوانی<br />
خوش و بش می کرد که تی شرتی صورتی مارک آرمانی بتن و گردن بند ظریف<br />
نقره ای بگردن داشت.<br />
مادر و دختر با هم هر روز دعوا داشتند. مادر مرتب بدخترش گوشزد میکرد:<br />
"اینقدر آرایش نکن!"، "روسریت رو بکش پایین!"، "موسیقی حسابی گوش بده، نه<br />
اين خواننده های زن!"، "خواهش می کنم، دختر جان"... اینها اخطارهایی از سوی<br />
مادر بود که من به خوبی بیاد دارم. هرروز به این مسئله می اندیشیدم که چگونه<br />
در یک خانواده متعصب مذهبی، این دگرگونی و تفاوت بین دختر و مادر بوجود<br />
آمده است؟<br />
اینگونه تجاربند که در برگزاری این همایش نقش داشته اند.<br />
گرچه "ایرانی بودن" زیرنویس این گردهمایی است، اما برای هریک از فعاالن<br />
دیوان معنای دیگری دارد.<br />
کاوش در دیار اولیه ای که از آن ریشه گرفته ایم و جستجو از داخل و خارج زندگی<br />
ایرانمان درانتخاب موضوعهای همایش امروز مؤثر بوده اند و ما کنجکاوانه<br />
گزارشها و تجربیات مهمانانمان را دنبال ميکنیم.<br />
برای اولين بار ديوان، آفرینندگان فرهنگ و هنر را که هر یک شهرت جهانی<br />
دارند، به شهر کلن دعوت نموده.<br />
ما ازحضور سخنرانان و شما در این گردهمایی خوشحالیم.<br />
میهمانان عزیز به رشد ما کمک نموده و از فعالیتهای ما پشتیبانی و با ما همیاری<br />
نمایید، که هر چه زودتر بتوانیم با یاریتان خانه ای برای این انجمن فرهنگی در کلن<br />
برپا کنیم.<br />
از جانب اعضاء ديوان: به اولین همایش فرهنگی مان خوش آمدید.<br />
گلینه عطایی<br />
هیأت مدیره
Grusswort des Kölner Oberbürgermeisters<br />
Sehr geehrte Leserinnen und Leser,<br />
als Oberbürgermeister der Stadt Köln begrüße ich alle<br />
Besucherinnen und Besucher der Konferenz „<strong>Zwischen</strong><br />
<strong>den</strong> <strong>Zeilen</strong> – <strong>Iranisch</strong>-<strong>Sein</strong>“ in der Kölner Oper ganz herzlich<br />
und wünsche Ihnen gute Begegnungen mit fruchtbaren<br />
Gesprächen.<br />
Wir leben in einer globalisierten Welt. Das Verbin<strong>den</strong>de<br />
und nicht das Trennende ist das, was wir suchen und<br />
pflegen müssen. Intoleranz hat da keinen Platz - nicht<br />
in der Politik, nicht in der Kultur und nicht in der Religion.<br />
So ist es ein zentrales Anliegen der Stadt Köln, das<br />
gegenseitige Kennenlernen zwischen Völkern zu fördern,<br />
um so Vorurteile abzubauen und auf kommunaler Ebene<br />
einen aktiven Beitrag zu dauerhaftem Frie<strong>den</strong> zu leisten.<br />
Der Rat der Religionen und die Akademie der Künste<br />
sind schöne Beispiele für die vielen Maßnahmen, Aktionen<br />
und Veranstaltungen, mit <strong>den</strong>en die Stadt Köln <strong>den</strong><br />
interkulturellen und interreligiösen Dialog fördert.<br />
Eine der ältesten und reichsten Kulturen dieser Welt hat<br />
ganz viele wichtige Beiträge zu leisten für <strong>den</strong> globalen<br />
Dialog und dem Bil<strong>den</strong> einer globalen Partnerschaft.<br />
Nach wie vor wer<strong>den</strong> aber viele dieser wichtigen Impulse<br />
durch das herrschende repressive Regime unterdrückt.<br />
Auch deshalb hängt so viel vom Erfolg der iranischen<br />
Demokratiebewegung ab.<br />
Ich wünsche Ihnen allen, dass Sie von Konferenz „<strong>Zwischen</strong><br />
<strong>den</strong> <strong>Zeilen</strong> – <strong>Iranisch</strong>-<strong>Sein</strong>“ viele neue Eindrücke<br />
vom Iran und seinen Menschen gewinnen.<br />
Ihr<br />
Jürgen Roters<br />
Oberbürgermeister der Stadt Köln
خوش آمدگویی شهردار کلن<br />
خانمها و آقايان گرامی،<br />
بهعنوان شهردار شهر کلن به تمامی شرکتکنندگان سمينار "بين خطوط – ايرانی<br />
بودن" در اپرای کلن صميمانهترين درودها را میفرستم و برای شما آرزوی<br />
همایشی خوب و گفتگوهای پرثمر دارم.<br />
ما در عصر جهانی شدن زندگی میکنيم. آنچه که بايد بجوييم و از آن مراقبت کنيم<br />
همانا وجه اشتراکهاست و نه وجه افتراق. نارواداری در سياست، در فرهنگ و<br />
در مذهب جايی ندارد. بهمين دليل شهر کلن پشتيبانی و حمايت از نزديکی و آشنايی<br />
متقابل مليتهای مختلف را يک وظيفۀ اصلی میداند تا از پيشداوریها کاسته شود<br />
و در سطح شهری اقدامی در جهت صلح پايدار صورت بگيرد.<br />
"شورای مذاهب" و "آکادمی هنرها" نمونههای خوبی هستند از اقدامات، فعاليتها<br />
و برنامههايی که شهر کلن بوسيلۀ آنها گفتمان بين فرهنگها و مذاهب را ترويج<br />
میکند.<br />
يکی از کهنترين و غنیترين فرهنگهای جهان، سهم بسزايی در گفتمان عمومی<br />
و بنای يک مشارکت جهانی داشته است اما همچنان بسياری از اين انگيزههای مهم<br />
توسط نظامهای سرکوبگر از بين برده میشوند. بهميندليل جنبش دمکراسیخواهی<br />
ايران بسيار اهميت میيابد.<br />
من برای همۀ شما آرزو میکنم که با کنفرانس "بین خطوط - ایرانی بودن" به<br />
برداشتهای جديد از ایران و مردم آن دست پيدا کنيد..<br />
يورگن رُترز<br />
شهردار شهر کلن
Moderation: Ali Samadi Ahadi, Regisseur<br />
Panel I<br />
Im Panel I blicken wir auf aktuelle<br />
Entwicklungen der Kulturszene in<br />
Iran und im Exil. Unter welchen Bedingungen<br />
kann Kultur heute trotz<br />
aller Restriktionen entstehen? Welche<br />
Dimensionen und Auswirkungen<br />
haben die Zensurpolitik und<br />
rigide Einteilungen wie „erlaubt“<br />
und „verboten“? Wie beeinflussen<br />
sich Inlands- und Exilkünstler? Warum<br />
greifen ironischerweise gerade<br />
Exilkünstler mehr auf ihr kulturelles<br />
Erbe zurück, während jene im<br />
Land sich mehr mit Alltagsthemen<br />
beschäftigen, ohne großen Bezug<br />
auf das <strong>Iranisch</strong>-<strong>Sein</strong>? Wie rezipiert<br />
der Westen die neuen Ausdrucksformen?<br />
Wie begegnen Iraner deutschen<br />
bzw. westlichen Künstlern,<br />
die Iran bereisen?
Ali Abdollahi<br />
(Teheran)<br />
Literarischer Übersetzer,<br />
Lyriker und Germanist<br />
Geboren 1968, Germanist und Experte in Sachen deutschiranischem<br />
Kulturtransfer: Abdollahi hat Rilke, Hesse,<br />
Celan, Brecht, Goethe, Schiller, Heine, Kafka und andere<br />
literarische Größen ins Persische übersetzt. Aber auch<br />
seine Nietzsche- und Heidegger-Übersetzungen sind im<br />
Iran bekannt, die Übersetzung seiner Nietzsche-Gedichte<br />
wurde euphorisch rezipiert. Er war acht Jahre Mitarbeiter<br />
von Radio Iran, wo er deutsche Literatur vorstellte. Er<br />
schreibt für verschie<strong>den</strong>e Fachzeitschriften und arbeitet<br />
als Germanistik-Dozent. Bisher sind zwei Bände mit<br />
eigenen Gedichten erschienen sowie ein Sammelband<br />
mit deutscher Lyrik, welcher einen Überblick gibt von <strong>den</strong><br />
Anfängen bis in die Gegenwart.<br />
* * *<br />
علی عبداللهی متولد 1968، کارشناس ارشد زبان و ادبیات آلمانی و پژوهشگر در<br />
زمينۀ تبادالت فرهنگی ايران و آلمان. مترجم آثاری از ريلکه، هسه، سالن، برشت،<br />
گوته، شيلر، هاينه، کافکا و ديگر بزرگان ادبيات به زبان فارسی.<br />
ترجمههای وی از آثار نيچه و هايدگر نيز بخوبی در ايران شناخته شدهاست، ترجمۀ<br />
شعر نيچه او با استقبال بسيار مواجه شده است.<br />
وی هشت سال با راديو ايران همکاری داشته و در آنجا به معرفی ادبيات آلمان<br />
میپرداختهاست.<br />
نوشتن برای مجالت تخصصی و تدريس زبان و ادبیات آلمانی از ديگر مشغلههای<br />
اوست. تاکنون دو جلد از اشعار خود و يک جلد ترجمه از مجموعه اشعار آلمانی )از<br />
آغاز تا دوران معاصر( منتشر کرده است.
Roberto Ciulli<br />
(Mülheim)<br />
Intendant Theater an der<br />
Ruhr<br />
Der Italiener Roberto Ciulli ist einer der unkonventionellsten<br />
und umtriebigsten Regisseure nicht nur des<br />
deutschen, sondern auch des internationalen Theaters.<br />
Seit er 1980 das Theater an der Ruhr mit gründete, ist er<br />
als Theaterleiter vor allem auch Weltreisender, Diplomat<br />
und Kulturattaché. Der internationale Kulturaustausch,<br />
<strong>den</strong> sich dieses Theater auf die Fahne geschrieben hat,<br />
führte Ciulli und seine Truppe um die halbe Welt – auch<br />
nach Iran. 1999 nahm das Theater an der Ruhr als erstes<br />
europäisches Ensemble seit der Islamischen Revolution<br />
am Internationalen Theaterfestival Fadjr in Teheran teil,<br />
bei dem es seither regelmäßig zu Gast ist. Im Gegenzug<br />
wur<strong>den</strong> iranische Gruppen nach Mülheim gela<strong>den</strong>. Mit<br />
diplomatischen Geschick hatte Ciulli jahrelang auf diesen<br />
Austausch hingearbeitet: Da es seit 1987 kein offizielles<br />
Kulturabkommen mehr zwischen Iran und Deutschland<br />
gibt, schloss Ciulli mit <strong>den</strong> zuständigen Behör<strong>den</strong> ein<br />
eigenes Abkommen – und öffnete damit die Türen für<br />
andere westliche Ensembles.<br />
* * *<br />
روبرتو چولی ایتالیایی، نه تنها در آلمان بلکه در سطح تئاتر بینالمللی یکی از<br />
خاصترین و پرکارترین کارگردانان است. وی سال ١٩٨٠جزو مؤسسين تئاتر<br />
روهر بود و از آنهنگام بهعنوان مدير تئاتر و نيز جهانگرد، دیپلمات و رايزن<br />
فرهنگی فعال است. تبادل فرهنگی بینالمللی، که در سرلوحۀ اهداف این تئاتر آمده<br />
است، چولی و گروهش را راهیِ نيمی از جهان و همچنين ایران ساخت. در سال<br />
١٩٩٩، تئاتر روهر اولين گروه اروپايی بود که پس از انقالب اسالمی در جشنوارۀ<br />
بینالمللی تئاتر فجر تهران شرکت مینمود و از آن زمان بهطور منظم بهعنوان<br />
مهمان در آن شرکت داشته است. در مقابل، گروههای ایرانی به مولهايم دعوت شدند.<br />
چولی با مهارت دیپلماتیک خود سالها برای اين تبادل فرهنگی کار کرده است: چون<br />
از سال ١٩٨٧ديگر هیچ موافقتنامۀ فرهنگی رسمی بین ایران و آلمان وجود ندارد،<br />
چولی با نهادهای مربوطه به توافقی شخصی رسيده و در نتیجه درها را بروی<br />
گروههای دیگر غربی گشوده است.
Alireza Darvish<br />
(Köln)<br />
Maler, Illustrator und<br />
Animationszeichner<br />
Alireza Darvish wurde 1968 in Rasht, Iran geboren. Er<br />
studierte Kunstgeschichte und Malerei am Institut für<br />
Bil<strong>den</strong>de Künste in Teheran. Danach arbeitete er als<br />
Maler und Illustrator für iranische Kunst- und Literaturzeitschriften.<br />
1989 wurde er mit dem zweiten Preis der<br />
Nachwuchskünstler Irans ausgezeichnet. Seit 1995 lebt er<br />
in Deutschland und arbeitet als Maler, Graphik-Designer<br />
und Illustrator, mit zeitweiligen Aufenthalten in Barcelona<br />
und Prag. Seit 2001 beschäftigt er sich vermehrt mit<br />
Animationsfilmen. <strong>Sein</strong>e bildnerischen Werke wur<strong>den</strong> in<br />
vielen europäischen, amerikanischen und vorderasiatischen<br />
Ausstellungen gezeigt. Seit 2006 ist er mit seinen<br />
Animationen auf vielen internationalen Festivals vertreten,<br />
wo diese mit mehreren Jurypreisen ausgezeichnet<br />
wor<strong>den</strong> sind.<br />
* * *<br />
١٩٦٨ در شهر رشت به دنیا آمد. وی در رشتۀ تاریخ هنر و نقاشی در دانشکدۀ<br />
هنرهای زیبای تهران تحصيل کرده است. سپس بهعنوان نقاش و تصویرگر برای<br />
مجالت هنری و ادبی ايران کار کرده است. در سال ١٩٨٩ جايزه دوم "نقاشان جوان<br />
ايران" به وی اهدا شد. از سال ١٩٩٥ در آلمان زندگی میکند و بهعنوان یک نقاش،<br />
طراح گرافیک و تصویرگر کار میکند. در اين ميان اقامتی موقت در بارسلون و<br />
پراگ نيز داشته است. از سال ٢٠٠١ بيشتر به کار با فیلمهای انیمیشن روی آورده<br />
است. آثار تصويری وی در بسیاری از کشورهای اروپایی، آمریکایی و شرق میانه<br />
به نمايش گذاشته شدهاست. وی از سال ٢٠٠٦ با انیمیشنهای خود در جشنوارههای<br />
بینالمللی بسياری شرکت کرده و موفق به دريافت چندين جايزه از سوی هیئت<br />
داوران شدهاست.
Isabel Herda<br />
(Freiburg/Breisgau)<br />
Kuratorin, Museum für<br />
Neue Kunst<br />
Kunsthistorikerin und Ausstellungskuratorin. Sie studierte<br />
Kunstgeschichte und Geschichte an der Universität<br />
Heidelberg, und ist als Kuratorin und stellvertretende<br />
Leiterin am Museum für Neue Kunst Freiburg tätig. Zahlreiche<br />
Ausstellungen und Publikationen von der Klassischen<br />
Moderne bis zur Gegenwartskunst. 2006 kuratierte<br />
sie gemeinsam mit Nicoletta Torcelli die Ausstellung iran.<br />
com. <strong>Iranisch</strong>e Kunst heute.<br />
* * *<br />
ايزابل هردا، مورخ تاريخ هنر و متصدی نمایشگاه.<br />
او در رشتۀ تاریخ و تاریخ هنر در دانشگاه هایدلبرگ تحصيل کردهاست و بهعنوان<br />
سرپرست و معاون مدیر موزۀ هنرهای معاصر شهر فرایبورگ کار می کند.<br />
برپايی نمایشگاههای بسيار و نشر مقاالت متعدد از مدرنیسم تا هنر معاصر از جمله<br />
کارهای اوست.<br />
در سال ٢٠٠٦ به همراه خانم نيکولته تورچلی سرپرستی نمایشگاه iran.com "هنر<br />
ایران امروز" را بعهده داشته است.
Naser Zera‘ati<br />
(Göteborg)<br />
Schriftsteller, Kritiker und<br />
Dokumentarfilmer<br />
Nasser Zera´ati, geboren 1951 in Teheran, studierte<br />
Dramaturgie, ist Film-, Literatur- und Kunst-Kritiker sowie<br />
Dokumentarfilmer. Er schrieb Romane und Erzählungen,<br />
und dokumentierte unter anderem die Arbeit der Dichterin<br />
Simin Behbahani, des Filmregisseurs Dariush Mehrjui<br />
oder des Gegenwartslyrikers Fereidun Moshiri. Er lebt in<br />
Göteborg, wo er ein schwedisch-iranisches Kulturzentrum<br />
leitet.<br />
* * *<br />
ناصر زراعتی متولد سال ١٩٥١ در تهران در دانشکدۀ هنرهای دراماتيك تحصيل<br />
کرده است.<br />
وی منتقد ادبی، هنری و سينمايی و همچنين مستندساز نيز میباشد. او نويسنده است<br />
و خالق چندين رمان و داستان کوتاه. وی از جمله دربارۀ شاعر سیمین بهبهانی،<br />
کارگردان فيلم داریوش مهرجویی و یا شاعر معاصر فریدون مشیری فيلم مستند<br />
ساخته است.<br />
او در شهر گوتنبرگ زندگی می کند و در آنجا مدير یک مرکز فرهنگی ایرانی-<br />
سوئدی است.
Moderation: Nicoletta Torcelli, arte<br />
Panel II<br />
Im Panel II blicken wir auf Geschlechterbilder<br />
und Geschlechterbeziehungen<br />
und ihre Rolle in der<br />
Kunst. Wie kämpfen Frauen gegen<br />
traditionelle Rollenmuster an?<br />
Welches Bild „der Frau“ und „des<br />
Manns“ wird staatlich geschaffen,<br />
welche Bilder erschafft sich die<br />
urbane Gesellschaft, wie wer<strong>den</strong><br />
diese Rollen künstlerisch aufgebrochen,<br />
wie widersprüchlich erleben<br />
westliche Betrachter die Spannung<br />
zwischen diesen Rollen? Welche Erfahrungen<br />
machen Künstlerinnen,<br />
Schriftstellerinnen, Verlegerinnen<br />
in einem politisch-religiösgeschlechtlichen<br />
Spannungsfeld?<br />
Was bedeutet das Gesangsverbot<br />
für Frauen für die Musik? Wie kreieren<br />
Exil-Künstlerinnen iranische<br />
Weiblichkeit?
Shirin Ebadi<br />
(Teheran)<br />
Anwältin,<br />
Frie<strong>den</strong>snobelpreisträgerin<br />
1969 wurde Shirin Ebadi die erste Richterin Irans. Nach<br />
der Revolution <strong>1979</strong> war sie gezwungen, ihr Amt niederzulegen.<br />
Sie arbeitete zunächst als Sekretärin bei jenem<br />
Gerichtshof, <strong>den</strong> sie vorher geleitet hatte, und später<br />
als Anwältin und Dozentin an der Teheraner Universität.<br />
Als Anwältin setzte sie sich immer wieder für Frauen,<br />
Intellektuelle, Minderheiten und Kinder ein. 2003 wurde<br />
Shirin Ebadi für ihre Bemühungen um Demokratie und<br />
Menschenrechte der Frie<strong>den</strong>snobelpreis verliehen. Das<br />
Auswahlkomitee würdigte insbesondere ihren mutigen<br />
Einsatz für die Rechte von Frauen und Kindern. Ebadi hat<br />
zahlreiche andere Preise für Ihre Verdienste bekommen.<br />
* * *<br />
١٩٦٩ شیرین عبادی اولین قاضی زن ایران شد. وی پس از انقالب سال ١٩٧٩<br />
مجبور به استعفا از پست خود شد. در ابتدا به عنوان منشی در همان دادگاهی که<br />
پيشتر رياست آن را بعهده داشت و بعدها به عنوان وکیل و استاد دانشگاه تهران ،<br />
کار کرده است.<br />
بهعنوان وکیل بارها و بارها از حقوق زنان، روشنفکران ، اقلیتها و کودکان دفاع<br />
کرده است.<br />
سال ٢٠٠٣ بهخاطر تالش در راه دموکراسی و حقوق بشر جایزه صلح نوبل به<br />
شیرین عبادی اهدا شد. کمیتۀ انتخاب بهویژه از فعاليت شجاعانه وی برای حقوق<br />
زنان و کودکان ستایش کرد.<br />
خانم عبادی جوایز متعدد دیگری نيز برای شايستگیهای خويش دریافت کردهاست.
Melanie Nazmy-Ghandchi<br />
(Berlin)<br />
Kuratorin<br />
Melanie Nazmy-Ghandchi studierte Ethnologie, Politikwissenschaft<br />
und Islamwissenschaft. Sie war Initiatorin<br />
und Kuratorin des Ausstellungsprojektes „Naqsh – Einblicke<br />
in Gender und Rollenbilder in Iran“, Museum für<br />
Islamische Kunst, Pergamonmuseum Berlin (2008). Sie<br />
entwirft Ausstellungskonzepte und arbeitet als bil<strong>den</strong>de<br />
Künstlerin an der theoretischen und praktischen Verbindung<br />
von politisch-anthropologischer Philosophie und<br />
Bil<strong>den</strong>der Kunst (Mentale Plastik); hierzu entwickelt sie<br />
derzeit das Konzept für ihre Doktorarbeit, zum Teil in Verknüpfung<br />
mit Installations- und Performanceprojekten.<br />
Förderungen durch DAAD, Cusanuswerk und Hauptstadtkulturfonds.<br />
* * *<br />
اسالمی<br />
مطالعات و سیاسی علوم ، مردمشناسی رشتۀ در قندچی - نظمی مالنی کردهاست.<br />
تحصيل نقش<br />
تصاویر و جنسیت به نگاهی - "نقش نمایشگاه پروژۀ متصدی و مبتکر او بود.<br />
)٢٠٠٨( برلین پرگامون، موزه / اسالمی هنر موزه ایران"، در جنسیتها زمينۀ<br />
در تجسمی هنرهای هنرمند یک بهعنوان و است نمایشگاه مفاهیم طراح او )منتال<br />
تجسمی هنرهای و انسانشناسی سیاسی- فلسفۀ نظری و عملی ارتباط دکترای<br />
تز اوليۀ طرح تهيۀ حال در رابطه اين در و است کرده فعاليت پالستيک( میباشد.<br />
اجرا و نصب پروژههای با ارتباط در حدودی تا و خود و کوزانوسورک آلمان"، آکادميک تبادل خدمات "مرکز جانب از وی پروژههای گرفتهاست.<br />
قرار مالی پشتيبانی مورد پايتخت" فرهنگی "صندوق
Alireza Ghandchi<br />
(Berlin)<br />
Künstler<br />
Alireza Ghandchi ist Fotografie- und Videokünstler.<br />
Er lebt und arbeitet in Berlin und beteiligt sich neben<br />
seinen künstlerischen Aktivitäten an interdisziplinären<br />
Formen der Kunst im Kontext, wie an der Erarbeitung<br />
von Ausstellungskonzepten. Er war unter anderem Co-<br />
Kurator und teilnehmender Künstler an der Ausstellung<br />
„Naqsh – Einblicke in Gender und Rollenbilder in Iran“,<br />
Museum für Islamische Kunst/Pergamonmuseum, Berlin<br />
(2008). Er hatte Einzelausstellungen in Berlin (Galerie<br />
Dieter Reitz, 2007) und Teheran (Assar Art Gallery, 2006)<br />
und nahm an verschie<strong>den</strong>en Gruppenausstellungen teil<br />
in Deutschland und <strong>den</strong> USA („Iran inside Out“, Chelsea<br />
Art Museum New York 2009).<br />
* * *<br />
علیرضا قندچی هنرمند عکاسی و ویدئوآرت است. وی در برلين زندگی میکند و<br />
به کار مشغول است. در کنار فعالیتهای هنری خويش همکاریهايی نيز در زمينۀ<br />
اشکال میانرشتهای هنر در متن و نيز توسعه مفاهیم نمایشگاه داشته است.<br />
وی در نمایشگاه "نقش - نگاهی به جنسیت و تصاویر نقش جنسیتها در ایران"،<br />
موزه هنر اسالمی / موزه پرگامون، برلین )٢٠٠٨( بعنوان دستيار کوراتور<br />
همکاری کرده و آثار خود را نيز در آن به نمايش گذاشته است.<br />
وی نمایشگاههای انفرادی در برلین )گالری دیتر رايتس، ٢٠٠٧( و تهران )گالری<br />
عصار، ٢٠٠٦( برپا کرده و در نمایشگاههای گروهی گوناگون در آلمان و آمريکا<br />
شرکت داشتهاست. )بطور مثال "ایران از بیرون و درون"، موزه هنر چلسی<br />
نیویورک، ٢٠٠٩(.
Siba Shakib<br />
(Dubai/New York)<br />
Schriftstellerin<br />
Siba Shakib wurde im Iran als Tochter einer Deutschen<br />
und eines Iraners geboren, wuchs in Teheran auf und<br />
besuchte dort die deutsche Schule. Seit vielen Jahren<br />
arbeitet sie als Autorin, Journalistin und Filmemacherin.<br />
Bekannt wurde sie in Deutschland, wo sie lange Zeit lebte,<br />
mit ihrem Bestseller "Nach Afghanistan kommt Gott<br />
nur noch zum Weinen", der 2002 erschien und in 27 Sprachen<br />
übersetzt wurde, und Nummer 1 der Spiegel-Bestsellerliste<br />
war. In Afghanistan hat sie in <strong>den</strong> vergangenen<br />
Jahren immer wieder gearbeitet; für ihre Dokumentation<br />
über die Frauen von Kabul wurde sie ausgezeichnet. Ihr<br />
Roman „Eskandar“ erzählt die Geschichte Irans um 1900.<br />
Derzeit arbeitet die Autorin an der Verfilmung ihres zweiten<br />
Bestsellers, „Samira & Samir“. Shakib lebt in Italien,<br />
Dubai und New York.<br />
* * *<br />
بزرگ<br />
تهران در آمد، دنيا به ایرانی پدری و آلمانی مادری از ایران در شکيب زيبا رفت.<br />
آلمانی مدرسه به همانجا و شد هک وی میکند. کار فیلمساز و روزنامهنگار نویسنده، بهعنوان او که سالهاست افغانستان<br />
به "خدا پرفروش کتاب با آنجا در میکرد، زندگی آلمان در متمادی سالهای به<br />
و يافته انتشار ٢٠٠٢ سال کتاب اين شد. شناخته میآيد" کردن گریه برای تنها دارا<br />
را نخست مقام اشپیگل مجلۀ پرفروشترینهای لیست در و شده ترجمه زبان ٢٧ دربارۀ<br />
مستندش برای و کرده کار افغانستان در بارها وی گذشته سالهای بودهاست. ایران<br />
تاریخ دربارۀ است روايتی "اسکندر" وی رمان است. گرفته جايزه کابل زنان ١٩٠٠.<br />
سالهای در و<br />
"سمیرا خود دوم پرفروش رمان براساس است فيلمی ساختن حال در هماکنون وی میکند.<br />
زندگی نیویورک و دبی ایتالیا، در شکيب خانم سمیر".
Arman Sigarchi<br />
(Köln)<br />
Musiker<br />
Arman Sigarchi, 27, ist ein weltweit bekannter Virtuose<br />
auf der Oud. Schon Sigarchis Vater war Komponist,<br />
Santour- und Oud-Spieler. Dreimal gewann der Sohn <strong>den</strong><br />
wichtigsten Wettbewerb auf der Oud, dem im arabischen<br />
Raum und im Iran verbreiteten Vorläufer der europäischen<br />
Laute. Seit seiner Kindheit spielte er mit Meistermusikern<br />
wie Ostad Lotfi und Shahram Nazeri. Sigarchi<br />
fokussiert sich ganz auf die klassische iranische Musik,<br />
und hat mit verschie<strong>den</strong>en Ensembles Konzerte in Paris,<br />
Berlin, Hongkong gegeben, unter anderem mit dem Chor<br />
des Rundfunks Berlin-Bran<strong>den</strong>burg oder in Weimar mit<br />
dem Sänger Salar Aghili beim Festival „West Östlicher<br />
Divan“. Seit 2009 lebt er in Deutschland.<br />
* * *<br />
آرمان سیگارچی<br />
- متولد : فروردین - 1363 رشت<br />
- فارغ التحصیل از هنرستان هنر در رشته گرافیک و دانشکده میراث فرهنگی<br />
- فراگیری موسیقی از سنین کودکی نزد زنده یاد برادرش، اشکان سیگارچی، با<br />
ساز سنتور و در ادامه نوازندگی ساز عود به عنوان ساز تخصصی نزد پدرش احمد<br />
سیگارچی و همچنین بهره مندی از محضر استادان: نگار بوبان – حمید خبازی –<br />
مجید درخشانی- مجید کیانی و محمدرضا لطفی<br />
- نفر اول در جشنواره موسیقی جوان در سطح کشور در سال های -79 -80 81<br />
شرکت در جشنواره موسیقی فجر با گروه های بر گزیده در 7 دوره متوالی از سال<br />
78 تا .85<br />
- همچنین همکاری با استادان: محمدرضا لطفی، شهرام ناظری، مجید درخشانی،<br />
صدیق تعریف، ساالر عقیلی،علیرضا قربانی، حمیدرضا نوربخش، فریدون<br />
پوررضا، ناصر مسعودی، جواد بطحایی، زیدهللا طلوعی، رضا موسوی زاده و...<br />
همکاری با گروهای موسیقی: شیدا، خورشید، چاووش، فاخته، تعریف، راز و نیاز،<br />
مضراب، گیل اوخان، دل انگیزان، هزاره و ...<br />
- اجراهای متعدد در ایران و کشورهای: فرانسه، آلمان، مراکش، اکراین، روسیه،<br />
هنگ کنگ، لبنان، بالروس، سوریه و ...<br />
- نوازندگی بربت و رباب در سی دی »فصل باران« با صدای علیرضا قربانی و<br />
آهنگسازی مجید درخشانی.<br />
- سی دی از »بودن و سرودن« با صدای محمد معتمدی و آهنگسازی مجید<br />
درخشانی و سی دی تصویری گروه مضراب با نام »ای قوم به حج رفته کجائید،<br />
معشوق همین جاست«
Parastou Forouhar<br />
(Offenbach)<br />
Künstlerin<br />
Parastou Forouhar wurde 1962 in Teheran geboren. Nach<br />
dem Kunststudium an der Universität Teheran entzog sie<br />
sich Zensur und Konformitätsdruck und setzte ab 1991<br />
ihr Studium in Deutschland fort. Sie entstammt einer Politikerfamilie,<br />
1998 wur<strong>den</strong> ihre Eltern - beide prominente<br />
Oppositionnelle - in Teheran ermordet, seitdem reist sie<br />
zu dem jedem Jahrestag in <strong>den</strong> Iran. Parastou Forouhar<br />
setzt als Konzept-Künstlerin alle Medien von der Zeichnung<br />
über die Fotografie bis zu computeranimierten<br />
Bildsequenzen ein, um ihr Hauptthema zu veranschaulichen:<br />
das Spannungsverhältnis in einer Gesellschaft,<br />
insbesondere in der islamischen, zwischen dem Bedürfnis<br />
des Individuums nach Selbstbestimmung und seinem<br />
Zwang zur Anpassung, zwischen Religion und Staat, Tradition,<br />
Moderne und Aufklärung. Sie war Stipendiatin der<br />
Hessischen Kulturstiftung, des Künstlerhauses Schloss<br />
Balmoral in Bad Ems, des Gertrude Contemporary Art<br />
Spaces in Melbourne und der Villa Massimo in Rom. Ihre<br />
Werke waren an so unterschiedlichen Orten wie eine<br />
kleine Galerie in Teheran wie auch im Deutschen<br />
Bundestag zu sehen.<br />
* * *<br />
پرستو فروهر سال ١٩٦٢ در تهران بدنيا آمد. پس از تحصيل در رشتۀ هنر دانشگاه<br />
تهران، سانسور و فشار محدوديتها باعث شد تا از سال ١٩٩١ تحصيالت خود<br />
را در آلمان ادامه دهد. خانواده وی سیاسی بودند و در سال ١٩٩٨ پدر و مادرش<br />
- هر دو از مخالفين برجسته- در تهران به قتل رسيدند. او هر سال برای سالگرد<br />
اين قتل به ايران سفر میکند. پرستو فروهر در زمينۀ هنر مفهومی، تمام رسانهها<br />
را از نقاشی و عکاسی تا قطعات تصويری و متحرک کامپیوتری، برای نشان<br />
دادن موضوع اصلی بکار میبرد: تنش در جامعه، بهویژه نوع اسالمیاش، بین<br />
خودمختاری فردی و اجبار اجتماعی، بین دین و دولت، سنت، مدرنیته و روشنگری.<br />
او بورسيههای بنیاد فرهنگی هِسِ ن، هنرکدۀ کاخ بالمورال در باد اِمز، مرکز هنر<br />
معاصر گرترود شهر ملبورن و ویال مسیمو در رم را داشتهاست. آثار وی در<br />
مکانهای گوناگون از یک گالری کوچک در تهران گرفته تا در مجلس فدرال آلمان<br />
نشان داده شدهاست.
www.diwan - verein.de<br />
präsentiert<br />
Nach 8 Jahren!<br />
Im Winter 2011<br />
erstmals wieder in<br />
Deutschland<br />
Yek Shabe Irani<br />
Deutsch-<br />
<strong>Iranisch</strong>e<br />
Comedy Nacht<br />
Michael<br />
Niavarani<br />
begleitet von Maryam Akhondy & Banu<br />
Vorverkauf: 25 € und 35 € (Reihe 1-5) // Abendkasse: + 5 € Aufpreis<br />
Stu<strong>den</strong>ten mit gültigem Stu<strong>den</strong>tenausweis: 15 € // Kinder bis 11 Jahren: 12 €<br />
Einlass: 19:00 Uhr // Beginn: 20:00 Uhr // Kein Einlass für Kinder unter 6 Jahren!<br />
Tickets erhältlich über Köln Ticket und in allen persischen Lebensmittel-Lä<strong>den</strong><br />
in Köln, Bonn, Düsseldorf und Aachen<br />
Infos unter: +49 176 643 290 72 (Mo - Fr von 10 - 17 Uhr)<br />
und www.diwan-verein.de<br />
Sponsoren:<br />
Am Samstag <strong>den</strong> 17. Dezember 2011<br />
um 20.00 Uhr in der Stadthalle Köln Mülheim<br />
Plakate auf der Vorderseite & hier: Sahar Mirisaie
Moderation: Golineh Atai, ARD/WDR<br />
Panel III<br />
Panel III diskutiert die sozilen<br />
und kulturellen Folgen einer<br />
überdurchschnittlich jungen<br />
Bevölkerung. Irans Baby Boomer sind<br />
während des Iran-Irak-Kriegs geboren,<br />
und haben Monarchie und Revolution<br />
nicht miterlebt. Die Jungen fordern<br />
traditionelle Rollenbilder heraus. Sie<br />
erschaffen sich eine eigene Sprache,<br />
eigene Umgangsformen, eine eigene<br />
Musik, und oft können sie nur im<br />
künstlerischen Untergrund über ihre<br />
eigene Realität re<strong>den</strong>. Theaterregisseure<br />
und Cineasten greifen also<br />
nicht ohne Grund immer wieder die<br />
Vater-Sohn-Thematik auf. Was bewegt<br />
die unter 30- Jährigen? Warum<br />
wollen sie unbedingt vom Westen<br />
gesehen wer<strong>den</strong>, auch wenn sie sich<br />
nicht immer vom Westen verstan<strong>den</strong><br />
fühlen? Interessanterweise setzt der<br />
Generationenkonflikt sich in Exilfamilien<br />
fort – besonders, wenn Iraner der<br />
zweiten Generation ihre Heimat und<br />
ihr Erbe wiederentdecken und diese<br />
sich wieder aneignen.
Shahrokh Moshkin Ghalam<br />
(Paris)<br />
Tänzer und Schauspieler<br />
Shahrokh Moschkin Ghalam, geboren im Iran, kam als<br />
Jugendlicher nach Paris und studierte dort Tanz und Theater.<br />
Während der Zusammenarbeit mit Ariane Mnouchkine<br />
entdeckte er sein kulturelles Erbe und befasste sich<br />
mit persischen Legen<strong>den</strong>, Epen und mit dem Königsbuch<br />
des Ferdosi. Er spezialisierte sich auf orientalische und<br />
mystische Folklore-Tänze. <strong>Sein</strong>e Choreographie basiert<br />
auf klassischer persischer Musik, und führt persische Poesie<br />
und Tanz zusammen. Inspiriert wurde er auch durch<br />
Sufi- sowie indische und kurdische Tänze. Im Jahr 1997<br />
gründete er die „Nakissa Dance Company“ und gestaltete:<br />
„A Persian Night's Dream“, „Nostalgie oder Ghassedak“,<br />
„Die sieben Pavillons der Liebe (Haft Peykar des Dichters<br />
Nezami)“, „Omar Khayam“, „Les Danses Mythologiques“,<br />
„Mani der Buddha des Lichts“ und „Rumi Le Brûlé“. Seit<br />
2005 ist er ein offizielles Mitglied der „Comédie Française“.<br />
* * *<br />
شاهرخ مشکین قلم متولد ایران است. در نوجوانی به پاریس رفت تا به تحصيل در<br />
رشتۀ رقص و تئاتر بپردازد.<br />
هنگام کار با آرين منوشکين )آریانا آلکساندرُونا منوشکينا( ريشههای فرهنگی خود<br />
را کشف نموده و توجه خود را به افسانههای فارسی، حماسهها، و شاهنامۀ فردوسی<br />
معطوف کرد. او رقص فولکلور شرقی و عرفانی را بطور تخصصی پی گرفت.<br />
طراحی رقص او بر پايۀ موسیقی سنتی ايران و تلفيقی از رقص و شعر است و<br />
همچنین الهامگرفته از رقصهای سماع، هندی و کردی.<br />
وی در سال ١٩٩٧ "گروه رقص نکیسا" را پايهگذاری کرده و آثار "رويای يک<br />
شب ايرانی" ، " نوستالژی يا قاصدک"، "هفت تاالر عشق )بر اساس هفت پيکر<br />
نظامی گنجوی("، "عمر خیام"، "رقص حماسی"، "مانی، بودای نور" و "موالنای<br />
سوخته" را طراحی کرده است.<br />
او از سال ٢٠٠٥ بعضويت رسمی "کمدی فرانچز" )تئاتر فرانسه( درآمد.
Ulla Kimmig<br />
(Köln)<br />
Fotojournalistin<br />
Geboren 1961, studierte Ulla Kimmig an der School of<br />
Visual Art in New York und an der Staatlichen Fachakademie<br />
für Fotodesign in München. 1986 begann sie als<br />
freischaffende Fotografin zu arbeiten. Für ihre Fotoarbeiten<br />
bereiste sie verschie<strong>den</strong>e Kontinente und Länder wie<br />
Europa und große Teile Asiens, sowie Australien und die<br />
USA. Seit Mitte der 90er Jahre bereist sie mit ihrer Kamera<br />
auch zahlreiche Länder im Nahen- und Mittleren Osten.<br />
Neben Auftragsarbeiten für nationale und internationale<br />
Magazine realisiert Ulla Kimmig regelmäßig freie Projekte.<br />
Für ihr Langzeitprojekt über <strong>den</strong> Iran erhielt sie ein<br />
Stipendium der VG Bild-Kunst in Bonn. Die im Frühjahr<br />
2005 bei der Edition Braus erschienene Monografie „Iran.<br />
Stillstand oder Aufbruch“ ist ihre erste umfassende Buchpublikation:<br />
Behör<strong>den</strong>, Geistliche, Soldaten, aber auch<br />
"Zivilisten" und Gefängnisinsassen hat die Fotografin<br />
überzeugt, für ihr Projekt Modell zu stehen.<br />
* * *<br />
اوال کيميگ در سال ١٩٦١ متولد شدهاست و در دانشکده هنرهای تجسمی نیویورک<br />
و آکادمی دولتی طراحی عکس مونیخ تحصيل کردهاست. سال ١٩٨٦ بهعنوان<br />
عکاس آزاد شروع به کار کرد. برای کار عکاسیاش به قارهها و کشورهای مختلف<br />
از جمله اروپا و بخشهای بزرگی از آسیا و استرالیا و آمريکا سفر کردهاست. وی<br />
از اواسط دهۀ نود به همراه دوربین خود به بسیاری از کشورها در خاورنزدیک<br />
و خاورمیانه رفتهاست. وی عالوه بر کار سفارشی برای مجالت ملی و بینالمللی،<br />
بهطور منظم پروژههای آزاد نيز در دست اجرا داشته است. برای پروژۀ بلند مدت<br />
خود دربارۀ ایران موفق به دریافت بورس تحصیلی از „انجمن حمايت از حقوق<br />
مولف، تصوير- هنر“ شهر بن شد. تکنگاری „ایران. رکود یا رشد“ که در بهار<br />
سال ٢٠٠٥ توسط „نشر براوس“ منتشر شد اولین کتاب جامع اوست که در آن<br />
توانسته است مقامات، روحانیون، سربازان و همچنين „شهروندان عادی“ و زندانیان<br />
را متقاعد کند که برای اين پروژه مدل بايستند.
Geranaz Moussavi<br />
(Melbourne/Teheran)<br />
Regisseurin und Lyrikerin<br />
Granaz Moussavi wurde 1974 in Tehran geboren. 1997<br />
wanderte sie mit ihrer Familie nach Australien aus. Sie<br />
studierte Film an der Flinders University of South Australia,<br />
und drehte vier Kurzfilme, von <strong>den</strong>en einer <strong>den</strong> Best<br />
Director Award at Flinders gewann. Sie schreibt Gedichte,<br />
die vielfach Beachtung fin<strong>den</strong>, und innerhalb und außerhalb<br />
Irans veröffentlicht und übersetzt wur<strong>den</strong>. Kritiker<br />
beschreiben ihre Sprache und Bilder als meisterhaft.<br />
Ihre Zerrissenheit zwischen Iran und Australien findet<br />
sich in ihrem Werk widergespiegelt. Ihr erster Kinofilm<br />
„My Tehran for sale“ 2009 ist eine australisch-iranische<br />
Koproduktion und gewann <strong>den</strong> Best Indepen<strong>den</strong>t Film<br />
Award beim Australian Inside Film - Wettbewerb. Derzeit<br />
promoviert sie in Filmwissenschaften an der University of<br />
Western Sydney.<br />
* * *<br />
گراناز موسوی سال ١٩٧٤ در تهران متولد شد. در سال ١٩٩٧ همراه با خانوادهاش<br />
به استرالیا مهاجرت کرد. وی در دانشگاه فلیندرز استرالیای جنوبی در رشتۀ<br />
فيلمسازی تحصيل کرده و چهار فیلم کوتاه ساخته است که یکی از آنها برندۀ جایزۀ<br />
بهترین کارگردانی فلیندرز شد.<br />
وی شاعر است و اشعارش مورد توجه بسيار واقع شده و در داخل و خارج ایران<br />
منتشر و ترجمه شدهاند. منتقدان زبان و تصاویر اشعارش را استادانه مینامند.<br />
دوگانگی احساسات درونی وی نسبت به ایران و استرالیا را میتوان در آثارش باز<br />
يافت. اولين فیلم سينمايیاش "تهران من حراج" )٢٠٠٩( محصول مشترک استرالیا<br />
و ایران است و جایزۀ بهترین فیلم مستقل را درمسابقات فیلمسازی داخل استرالیا به<br />
خود اختصاص داد.<br />
وی در حال حاضر در دانشگاه غرب سیدنی در رشتۀ مطالعات فيلمسازی دورۀ<br />
دکترای خود را میگذراند.
Saeed Paivandi<br />
(Universität Nancy/Frankreich)<br />
Soziologe<br />
Saeed Paivandi studierte Soziologie in Tehran, promovierte<br />
an der Universität Paris-8 und lehrt nun an der<br />
Universität von Nancy/Frankreich. Er befasst sich schwerpunktmäßig<br />
mit <strong>den</strong> Themen „Bildung und Ausbildung“<br />
sowie „die Intellektuellen Irans“, und ist einer der sehr<br />
wenigen Wissenschaftler im Westen, die sich mit Irans<br />
Bildungssystem nach der Revolution auskennen. Er hat<br />
zahlreiche wissenschaftliche Artikel, vergleichende Studien<br />
und Bücher dazu verfasst, zum Beispiel über „Diskriminierung<br />
und Intoleranz in iranischen Schulbüchern“,<br />
sowie 2006 das Buch „Religion und Bildung in Iran: Die<br />
gescheiterte Islamisierung der Schulen.“<br />
* * *<br />
سعید پيوندی در تهران در رشتۀ جامعهشناسی تحصيل خود را آغاز کرده، دکترای<br />
خود را از دانشگاه پاریس - ٨ گرفته و در حال حاضر به تدریس در دانشگاه نانسی<br />
فرانسه مشغول است.<br />
وی بهطور عمده به موضوعات "آموزش و پرورش" و "روشنفکران ایران"<br />
میپردازد، و یکی از نادر اساتيدی در غرب است که با سیستم آموزش و پرورش<br />
ایران پس از انقالب آشناست.<br />
وی در اينباره مقاالت و کتابهای متعدد علمی نگاشته و مطالعات تطبیقی انجام<br />
داده است. به عنوان مثال میتوان از "تبعیض و عدم مدارا در کتاب های درسی<br />
ایران" و کتاب "اسالم و آموزش، شکست تجربه اسالمی کردن مدرسه در ایران"<br />
)٢٠٠٦(.نام برد.
Programm<br />
Freitag, 16. Dezember 2011<br />
12:00 Uhr<br />
13:30 Uhr<br />
14:00 Uhr<br />
14:30 Uhr<br />
15:45 Uhr<br />
Einlass und Akkreditierung<br />
Begrüßung: Ali Samadi Ahadi und Golineh Atai, DIWAN e.V.<br />
Angela Spizig, Bürgermeisterin der Stadt Köln<br />
Thomas Krüger, Präsi<strong>den</strong>t der Bundeszentrale für Politische<br />
Bildung<br />
Uwe-Eric Laufenberg, Intendant Oper Köln<br />
Tagesmoderation:<br />
Parniean Soufiani, DIWAN e.V.<br />
Emitis Pohl, DIWAN e.V.<br />
Panel I: Die Entwicklung der Kulturlandschaft in Iran und in<br />
der Diaspora<br />
Keynotes und Präsentationen:<br />
Ali Abdollahi, literarischer Übersetzer und Germanist,<br />
Teheran<br />
Isabel Herda, Kuratorin, Museum für Neue Kunst, Freiburg/<br />
Breisgau<br />
Podiumsdiskussion und visuelle Präsentation von Arbeiten<br />
Ali Abdollahi, literarischer Übersetzer und Germanist,<br />
Teheran<br />
Roberto Ciulli, Intendant Theater an der Ruhr, Mülheim<br />
Alireza Darvish, Grafikdesigner, Illustrator und Animationszeichner,<br />
Köln<br />
Isabel Herda, Kuratorin, Museum für Neue Kunst, Freiburg/<br />
Breisgau<br />
Naser Zera‘ati, Schriftsteller, Kritiker und Dokumentarfilmer,<br />
Göteborg<br />
Moderation: Ali Samadi Ahadi, Regisseur, Köln<br />
Resümee und Verabschiedung<br />
* * *<br />
Abendprogramm<br />
19:00 Uhr<br />
Get-Together im Forum für Fotografie. Ausstellung Paolo<br />
Woods: „Walk on my Eyes” (nur für Konferenzteilnehmende),<br />
Schönhauser Str. 8.<br />
ab 21:00 Uhr<br />
Filmvorführung „My Tehran for Sale“ im Forum für<br />
Fotografie, im Beisein der Regisseurin Geranaz Mousavi
Programm<br />
Samstag 17. Dezember 2011<br />
09:00 Uhr<br />
10:00 Uhr<br />
10:30 Uhr<br />
11:00 Uhr<br />
12:00 Uhr<br />
13:00 Uhr<br />
13:30 Uhr<br />
14:45 Uhr<br />
15:30 Uhr<br />
Einlass und Akkreditierung<br />
Begrüßung<br />
Tagesmoderation<br />
Shabnam Azar, DIWAN e.V.<br />
Yalda Ahmadpour, DIWAN e.V.<br />
Yalda Zarbakhsh, DIWAN e.V.<br />
Anika Bendel, DIWAN e.V.<br />
Panel II: Geschlechterrollen und Geschlechterbeziehungen<br />
Keynotes und Präsentationen<br />
Shirin Ebadi, Anwältin, Frie<strong>den</strong>snobelpreisträgerin, London<br />
Melanie Nazmy-Ghandchi, Kuratorin, Berlin<br />
Podiumsdiskussion und visuelle Präsentation von Arbeiten<br />
Shirin Ebadi, Anwältin, Frie<strong>den</strong>snobelpreisträgerin,<br />
London/Teheran<br />
Alireza Ghandchi, Künstler, Berlin<br />
Siba Shakib, Schriftstellerin, Dubai/New York<br />
Arman Sigarchi, Musiker, Köln<br />
Parastou Forouhar, Künstlerin, Offenbach<br />
Moderation: Nicoletta Torcelli, arte<br />
Pause und Imbiss<br />
Panel III: Der Generationenkonflikt im Spiegel der Kunst<br />
Keynotes und Präsentationen<br />
Geranaz Mussawi, Regisseurin, Melbourne/Teheran<br />
Saeed Payvandi, Soziologe, Universität Nancy<br />
Podiumsdiskussion und visuelle Präsentation von Arbeiten<br />
Shahrokh Moshkin Ghalam, Tänzer und Schauspieler, Paris/<br />
Teheran<br />
Ulla Kimmig, Fotojournalistin, Hamburg<br />
Geranaz Moussavi, Regisseurin und Lyrikerin, Melbourne/<br />
Teheran<br />
Saeed Paivandi, Soziologe, Universität Nancy/Frankreich<br />
Moderation: Golineh Atai, ARD/WDR<br />
Resümee und Ausblick<br />
Verabschiedung<br />
* * *
Abendprogramm<br />
20:00 Uhr<br />
Eine persische Nacht – Jek Schabe Irani<br />
Michael Niavarani live on stage,<br />
begleitet von Maryam Akhondy und „Banu“, die weiblichen<br />
Stimmen Persiens.<br />
Stadthalle Mülheim. Separater Kartenverkauf.<br />
* * *<br />
DIWAN Deutsch-<strong>Iranisch</strong>e Begegnungen präsentiert:<br />
Between the Lines. Being Iranian <strong>1979</strong>-<strong>1390</strong>.<br />
Discussions and Performances.<br />
Arts and Society.<br />
<strong>Zwischen</strong> <strong>den</strong> <strong>Zeilen</strong>. <strong>Iranisch</strong>-<strong>Sein</strong> <strong>1979</strong>-<strong>1390</strong>.<br />
Gespräche und Präsentationen.<br />
Kunst und Gesellschaft.<br />
Am 16. und 17. Dezember 2011 im Foyer der Oper<br />
Köln<br />
Mit freundlicher Unterstützung von:
DIWAN Deutsch-<strong>Iranisch</strong>e Begegnungen e.V.<br />
Unsere Philosophie<br />
Der DIWAN ist und bleibt ein Ort jenseits politischer,<br />
religiöser und ideologischer Differenzen.<br />
Der DIWAN regt an, über das eigene Denken nachzu<strong>den</strong>ken,<br />
und zwischen <strong>den</strong> Kulturen zu übersetzen. Er lädt<br />
ein zum Erleben der Gemeinsamkeit hinter allen Unterschie<strong>den</strong>.<br />
Er lädt ein zu kritischer Reflexion und zu einem offenen<br />
Geist.<br />
Unsere Ziele<br />
Wir verstehen uns als einen Verein und ein Haus, das<br />
Menschen iranischer Herkunft aus allen Generationen<br />
zusammenbringt und sie mit Deutschen zusammenführt.<br />
Wenn wir ein bisschen träumen – und Ihnen<br />
die Atmosphäre, die Stimmung in unserem Haus beschreiben<br />
sollten – dann fielen uns folgende Bilder und<br />
Beispiele ein:<br />
In unserem Haus erzählt die ältere Dame der süßen<br />
Elfjährigen, wie elegant die Chansonsängerinnen im Iran<br />
der fünfziger Jahre waren.<br />
Der gerade angereiste Rapper erklärt, warum ein „positives<br />
Mädchen“, eine dochtare mosbat, auf einer Party in<br />
Teheran keine Chance hat.<br />
Die neueste Talkrunde diskutiert über das Internet in<br />
Iran. Oder über unsere kulturellen Eigenarten. Oder über<br />
unsere wirklich spannende Geschichte.<br />
Über Chancen einer Aufarbeitung, Versöhnung, Annäherung.<br />
Unsere Kinder, die manchmal nicht fließend Persisch<br />
können, lernen ihre Muttersprache. Deutsche lernen<br />
Persisch.<br />
Die iranischstämmige Psychologin bietet Seminare an.<br />
Wir hören Konzerte iranischer Musik, von Klassik bis Underground<br />
und Fusion.<br />
Wir sehen Ausstellungen mit Leihgaben aus Teheraner<br />
Galerien. Wir machen Leseabende: über „Lipstick Jihad“,<br />
„Irans sexuelle Revolution“; wie man „eine iranische Lie-
esgeschichte zensiert“ oder „Lolita in Teheran“ liest.<br />
Spen<strong>den</strong><br />
Der DIWAN ist ein eingetragener Verein, der ausschließlich<br />
gemeinnützig tätig ist. <strong>Sein</strong>e finanziellen Mittel<br />
erwirbt der DIWAN durch Mitglieds beiträge, Spen<strong>den</strong>,<br />
Fördermitglieder, Planung und Realisierung von Events<br />
sowie durch private Sponsoren. Wir freuen uns über jede<br />
Hilfe, sei sie auch noch so klein.<br />
Jede Spende ab 1000,- Euro wird mit einer persischen<br />
Kachel auf einem der Wände unseres Hauses verewigt -<br />
wenn Sie es möchten. Die oder der Spender wird auf der<br />
Kachel namentlich genannt. Und Sie bleiben in<br />
Erinnerung, Ihre Hilfe wird ein Markstein in der Geschichte<br />
des Hauses und in der Geschichte Kölns!<br />
Unsere Bankverbindung<br />
Deutsch-<strong>Iranisch</strong>e Begegnungen e.V.<br />
Sparkasse Köln Bonn<br />
BLZ: 370 501 98<br />
Konto: 193 001 59 51<br />
Kontakt<br />
Reiher Str. 18<br />
50997 Köln<br />
Tel. +49 221 6306 0006<br />
info@diwan-verein.de<br />
www.diwan-verein.de
Notiz
Notiz
Design & DTP: Baharak Alizadeh<br />
E-mail: baharak.ak@gmail.com